-Kur kanë nisur fillimet e shtëpisë diskografike “EuroStar”?
Aktiviteti i kompanisë sonë ka nisur në fund të vitit 1997. Kjo ishte koha kur ne u bëmë tre miq dhe sëbashku morëm një vendim për të krijuar shtëpinë diskografike “EuroStar”. Fillimet e aktivitetit kanë qenë kryesisht duke shumëfishuar dhe distribuuar muzikën e huaj, pasi pas një ndërprerje shumë të gjatë ndalimi të muzikës së huaj tregu shqiptar kishte nevojë për këtë muzikë dhe pati një uri të madhe gjatë atyre viteve. Pra fillesat tona kanë të bëjnë me muzikën e huaj. Ajo ishte e larmishme dhe ishte nga të gjitha vendet e botës, qoftë nga fqinjët si:Greqia, Italia, Anglia apo dhe Amerika. Kishim një larmi muzikore që përfshinte të gjitha hitet botërore që kanë qarkulluar në atë periudhë dhe kjo edhe për një arsye tjetër. Në atë kohë nuk kishte këngëtarë shqiptarë të mirëfilltë që të futeshin nëpër studio dhe të preferonin të bënin CD. Në një farë mënyre ne ishim të detyruar që të merreshim vetëm me muzikën e huaj.

-Thatë që e keni filluar aktivitetin me muzikë të huaj, por kur nisën fillesat tuaja në muzikën shqiptare?
Nga viti 1997 deri në vitin 2000 ne jemi marrë vetëm me muzikë të huaj. Nga fundi i vitit 2000 ne filluam që të futeshim dhe tek muzika shqiptare. Këngët që ne futëm ishin të të gjitha rrymave dhe natyrisht që në fazën e parë niveli i këngëve që janë prodhuar dhe janë distribuuar nuk ishte shumë i mirë. Por në atë kohë tregu muzikor ishte i pakristalizuar dhe u vu re që thithte çdo lloj rryme muzikore që dilte pavarësisht nga niveli cilësor që ajo kishte dhe më pas me kalimin e kohës u thye tabuja. Nëpër studio u futën shumë këngëtarë të mirë dhe profesionistë dhe pas vitit 2000 niveli i muzikës shqiptare që ne kemi prodhuar dhe distribuuar ka ardhur duke u rritur për të arritur në këtë nivel që kemi tani, ku pothuajse të gjithë këngëtarët me të mirë të muzikës shqiptare kanë prodhuar CD tek ne.

-Keni hasur probleme me të drejtën e autorit në aktivitetin tuaj?
Sigurisht që kemi hasur sepse mungesa e informacionit që kemi pasur lidhur me ligjin për të drejtën e autorit na ka bërë që të vepronim në mënyra improvizuese që nuk kishin lidhje fare me mënyrën se si funksiononte në tregjet e huaja. Duke mos e njohur ligjin ne kontratat i kemi bërë me interpretuesit, pra këngëtarët. Në fakt ligji për të drejtën e autorit i kushtëzon shtëpitë diskografike që kontratat të mos i bëjnë me interpretuesit, por me autorët e vërtetë. Autorët e vërtetë të këngës janë kompozitori dhe autori i tekstit. Natyrisht që ky ishte një ndryshim goxha i madh për mënyrën se si punoje sepse mënyra primitive siç kemi punuar ne më parë kërkonte që këngëtari të futej në studio tek kompozitori pa marrë fare miratimin e shtëpisë diskografike. Ai vinte me CD të gatshme dhe thoshte se kjo është CD ime dhe çmimin e vendoste ai. Ne binim ose nuk binim dakord për shumën ose negocionim, por më në fund kur binim dakord merrnim CD dhe e shumëfishonim, prodhonim vidioklipe dhe e hidhnim në treg. Kjo metodë ishte shumë e thjeshtë për tu realizuar, por në fakt nuk është metoda më e mirë sepse këtu je i detyruar të marrësh gjithçka që ka bërë këngëtari dhe nuk arrin ta kuptosh nëse ka apo jo vlera nga ana profesionale. Me këtë i lihej rrugë e hapur njerëzve të zakonshëm ose njerëzve që mund të ishin mirë nga ana financiare dhe mendonte se mund të bëhej këngëtar. Për atë mjaftonte që të zgjohej një ditë me ca lekë në xhep dhe të nesërmen ishte këngëtar. E shikoje në çdo media duke u transmetuar vidioklipi i tij, dëgjoje këngët e tij nëpër rrugë, në kasetofonat e makinave. Pra ishte shumë spontane mënyra se si një këngëtar lançohej ne tregun muzikor. Ndryshimi i kësaj situate ku këngëtarët duke u kontaktuar nga shtëpia diskografike mund të futen në studio tek kompozitorët dhe tek autorët tekstit dhe kjo do të thotë që bëhet një shoshitje e këngëtarëve, pra ndahen këngëtarët nga psedudokëngëtarët. Asnjë shtëpi diskografike nuk do të preferonte të investonte para për një këngëtar që nuk ka vlerë dhe kjo në metodat si punon e gjithë bota sot, kjo bën filtrimin e këngëtarëve. Pra unë si shtëpi diskografike shpenzoj për ata këngëtarë që unë besoj se kanë vlera. Në rast se këta kanë me të vërtetë vlera atëherë unë pranoj që të financoj për këta. Natyrisht bashkëpunimi në këtë formë mes kompozitorit dhe shtëpisë diskografike është i fortë sepse interesi është i përbashkët që këngëtari të jetë i mirë. Interesi është i përbashkët që CD të dali me parametra cilësor sepse në fund të fundit nëse funksionon mirë në treg vlen për të dyja palët. Qoftë kompozitori, qoftë shtëpia diskografike përfitojnë më shumë kur është një produkt cilësor. Në një farë mënyre po hyjmë në ato kanalet e botës që jo çdo njeri mund të ngryset njeri i zakonshëm dhe të gdhihet këngëtar nesër në mëngjes.

-Çmendoni për piraterinë që ndeshet sot në tregun muzikor shqiptar?
Diskografia në Shqipëri, pavarësisht nga halucinacionet ka pasur dhe ato periudhat e veta që ka lulëzuar. Në momentin aktual që ne po flasim pirateria në tregun muzikor shqiptar është kthyer në një gangrenë që ka çuar drejt falimentimit një pjesë të mirë të shtëpive diskografike sepse kjo pirateri është në përmasa të mëdha. Ne shpesh ndeshemi me një koncept që pirateria ekziston në të gjithë botën dhe unë pranoj këtë, por natyrisht që futja e teknologjisë së re ka sjellë dhe shtimin e mundësive për piraterinë. Në botë vihet re që janë raportet 80 përqind në favor të produktit të pastër dhe 20 përqind të piraterisë, ndërsa në tregun shqiptar është e anasjelltë ku 80 përqind është pirateri dhe 20 përqind është produkt i pastër. Këtu falë metodave të reja që kanë hyrë, por dhe falë një amullie në këtë treg ku është shumë e vështirë që të ndash piratët nga jopiratët. Pra çdo njeri që ka një dyqan, që ka një tezgë në rrugë që për mua është absurde që të vazhdojnë të shiten produktet intelektuale nëpër tezgat e rrugëve, mund të shumëfishojnë CD pa pasur frikë nga askush, mund ti mbajnë CD në stendat e dyqanit apo në stendat e rrugëve pa pasur frikë nga askush, por dhe askush nuk ndëshkohet. Të gjithë veprojnë në mënyrë të pavarur, madje kam ndeshur disa koncepte dhe qesharake. Para disa kohësh ne ngritëm dhe një polici private kundër piraterisë dhe kur shkoje tek ai dhe i thoshe pse e ke kopjuar CD ai të përgjigjej se ç’punë ke ti, pasi e ke nxjerrë në treg dhe derisa e ke nxjerrë në treg unë e kam blerë dhe mund të bëj çfarë të dua, pra kjo ka qenë situata. Pa folur më pas për internet kafetë ku çdo internet është shkruar me shkronja të mëdha kapitale: kopjojmë CD dhe DVD. Më shumë se kaq nuk ke se çfarë të kërkosh. Kur dikush del me tabela të mëdha dhe thotë që kopjohet CD dhe DVD, kjo bën ta kuptosh vetë se në çfarë përmasash është pirateria.

-Si e shikoni funksionin e Zyrës Shqiptare për të Drejtat e Autorit?
ZSHDA është në fazat e para të saj, por ajo ka filluar që të bëhet funksionale. Nëse do të vazhdojë me këtë ritëm që ka nisur them që do të ketë me efektivitet. ZSHDA tani është në fazën e trajnimit, konsolidimit, organizohen seminare për të njohur përdoruesit e muzikës të drejtën e autorit dhe shpresoj që të japi efektivitet. Unë kam asistuar në nj seminar ku njerëz të ndryshëm as nuk e kishin idenë që duke qenë përdorues të muzikës duhet të paguanin taksën për të drejtën e autorit. Në fakt në të gjithë botën taksa për të drejtën e autorit është nj taksë njësoj si të tjerat. Çdo njeri që është përdorues i muzikës është i detyruar që të paguajë. Duhet që tu krijohet bindja njerëzve që ky është një detyrim për tu paguar dhe kur të krijohet kjo skemë atëherë besoj që diskografia do të marri frymë.

-Në tregun muzikor shqiptar ka triumfuar pirateria. Sipas jush i kujt është faji për këtë gjendje?
Faji gjithmonë mbetet jetim. Ka një shprehej popullore që thotë se faji u bë qyrk dhe se veshi askush. Pra është e kotë që unë të përpiqem që të gjej fajtorin, pasi të gjithë jemi nga pak fajtorë. Natyrisht që gjendja ekonomike është ajo që i dikton të gjitha gjërat e tjera dhe të mos flasim tani sikur jetojmë në një planet tjetër dhe nuk i dimë se çfarë problemesh janë në Shqipëri. Në botë një CD shitet 20 euro ndërsa në Shqipëri shitet 6 mijë lekë aq sa kushtojnë dy kafe. Një punë që duhet për të prodhuar dy CD ka një kosto ekonomike shumë të madhe dhe megjithatë kushton se dy apo tre kafe, për mua ky është absurditet. Nga ana tjetër kur njerëzit kanë nevoja më të rëndësishme, nevoja të mbijetesës natyrisht që muzika i duket pak si luks i tepruar dhe nuk mësohen dot që duhet ta paguajnë me çmime shumë të larta. Nga ana tjetër unë mendoj se shteti dhe organet e tjera duhet që të sensibilizojë opinion dhe përdoruesit se çdo njeri qe përdor muzikën duhet të kontribuojë sepse muzika është në fund të fundit fytyra kombit. Duke u ndërgjegjësuar që muzika të mos miratohet dhe të paguhet, kjo do të jetë ndihmesë dhe për autorët sepse në rast kolapsi pasojat e para do ti vuajnë krijuesit.