-Jeni një nga zërat e njohur operistikë që po prezantoheni suksesshëm përpara publikut. Si ka nisur aktiviteti juaj artistik?
Kam mbaruar Akademinë e Arteve në vitin 2006, por gjatë kësaj kohe që kam vazhduar shkollën kam pasur dhe aktivitete. Rolin e parë e kam luajtur pasi kam mbaruar vitin e tretë dhe kam qenë në klasën e prof. Buran Spahiut. Roli im i parë ka qenë në operën “Rigoleto” dhe ishte roli i Dukës së Mantovës. Për këtë rol dua të falënderoj dhe drejtorin e TKOB Zhani Ciko, për mbështetjen dhe besimin ndaj meje. Ka qenë një rol si të gjithë ata që fillojnë karrierën që kanë ëndërr të parë të tyre ta nisin me një rol në skenë, më pas kam interpretuar në operën shqiptare “Një vjeshtë me stuhi” rolin e Petrit nga kompozitorja Dhora Leka, më vonë bëra operën “Toska”, “Madam Butterflye”, më pas erdhi “Traviata” etj. Fundi i vitit erdhi me fitimin e çmimit “Kult 2007” si këngëtari më i mirë lirik. Më pas erdhi koncerti i “Tre Tenorëve” ku unë marr pjesë për herë të dytë. Jam shkëputur pak nga opera shqiptare këto kohë sepse kam vazhduar aktivitetin në Itali.

-Po flasim për Italinë dhe ndërkohë që atje tashmë jeni bërë shumë i njohur, pasi keni marrë pjesë në vepra të ndryshme operistike. Ç’mund të na thoni për aktivitetin tuaj në Itali?
Falë një koncerti bamirësie që bëra me sopranon Inva Mula në Gjermani në nëntor të vitit 2007 unë mora një vizë 6 mujore gjermane me të cilën arrita të kaloja dhe në Itali. Atje nisa me dy koncerte me këngë napolitane në Kalabri dhe më pas vazhduan shumë interpretime në vepra të ndryshme operistike. Pas koncertit që bëra me “Tre Tenorët” unë u lidha me një menaxher italian, pasi ai pëlqeu interpretimin u krijua mundësia për të bërë dy koncerte me këngë napolitane në Kalabri. Më pas duke parë aftësitë e mia vokale, punën, aftësitë e mia artistike, duke parë dhe interpretimin tim në operën “Traviata” me regjinë e Masimo Ranierit, duke parë dhe arien e “Toskës” që e kam kënduar tek koncerti “Tre Tenorët” ai u interesua dhe erdhi dhe vetë në Shqipëri. Kam qenë më pas në disa audicione dhe më pas u ktheva në Shqipëri dhe interpretova në “Madam Butterflye” në datën 9 mars e kompozitorit Puçini. Më pas kam interpretuar në operën “Toska” në Leçe në teatrin “Politeama” një nga teatrot më të mëdha të jugut me dirigjent Filipo Xigante dhe regjisor Roço Spattaro. Në këtë vepër unë kam interpretuar së bashku me sopranon Eva Golemi. Ka qenë një shfaqje e cila ishte dhe prova gjenerale dhe ballafaqimi im i parë me publikun italian në një kohë kur unë prisja reagimin se si do të reagonte publiku. Atje prova gjenerale bëhej me bileta dhe në sallë ishin 1300 veta dhe prisja në fund se si do të reagonte publiku. Kur pashë se duartrokitjet ishin shumë të mëdha u ndjeva i lumtur. Në shfaqjen e parë jo se kam qenë shumë i emocionuar, pasi në fakt kam qenë i qetë sepse doja të tregoja se ne shqiptarët i kemi mundësitë dhe për të kënduar jashtë shtetit. Unë u ndjeva i lumtur se si unë ashtu dhe Eva kemi lënë përshtypje shumë të mirë si për shqiptarët që punojnë aty, por dhe vetë për drejtuesit e operës italiane që mbetën shumë të kënaqur. Ky ishte një moment shumë i bukur për ne, por nuk u shfaqëm shumë në televizion sepse ndodhi tragjedia e Gërdecit, por gjithsesi ka qenë një eksperiencë shumë e bukur për mua që nuk do ta harroj kurrë, pasi ai hap i parë nuk harrohet asnjëherë siç është dhe dashuria e parë që nuk harrohet. Kur thyen akullin e parë je më tepër i përkushtuar dhe më tepër i vendosur për të vazhduar karrierën tënde jashtë shtetit, por gjithsesi kontaktet me operën unë vazhdoj ti mbaj pavarësisht se këtu është bërë diçka kaotike.

-Po zhvilloni një aktivitet artistik në Itali, por ndërkohë që jeni tenor i TKOB, si e shikoni operën shqiptare?
Unë jam rritur në këtë opera dhe e dua shumë, sepse njeriu si do që të jetë vendin e lindjes nuk e harron. Unë i mbaj dhe do të vazhdoj ti mbaj kontaktet akoma sepse të jesh i angazhuar jashtë shtetit dhe në Shqipëri nuk është gjë e keqe. Unë dua që publiku shqiptar të mos më harrojë dhe unë të mos ta harroj. Por ndodh diçka që kur kalon në një stad tjetër të operës, sepse në Itali kanë nivele të larta, përgjegjësia dhe puna kur je andej është më e madhe, ka kërkesa të tjera ndaj punës dhe pagesa është më e madhe.

-Sipas jush sa vlerësohet një artist sot në Shqipëri?
Unë kam ardhur që në datën 3 maj. Kam aplikuar për një vizë dhe megjithëse i kam treguar ambasadës që kam kënduar në skena të ndryshme dhe kam shumë koncerte për të bërë, kam shkruar një kontratë pune për në Itali, por është shumë e vështirë për të marrë vizë. Unë nuk e kuptoj dhe nuk kam për ta kuptuar kurrë se përse për një artist është e vështirë të marrësh vizë. Për mua kjo gjë është e tmerrshme. Që në momentin që ti paraqitesh në ambasadë dhe thua që jam solist i TKOB mendoj se artisti duhet të ketë një diferencim nga ai më i thjeshti siç kemi dhe diferencë ndaj kryeministrit, ministrit, etj ashtu duhet të ketë diferencë dhe artisti me njerëzit e thjeshtë, që do të thotë që unë kam një kontratë dhe një punë për të bërë dhe çdo gjë është e lidhur. Unë dua që procedurat e mia për vizën të përshpejtohen sa më shpejt dhe kjo është ajo ndihmesa që unë kërkoj nga shteti shqiptar dhe ambasada italiane. Unë nuk po kërkoj që të marr një vizë pa dokumente, pa kontratë pune, pa një ofertë dhe kjo është ajo që mua më mundon. Atje nuk është se erdhe sot dhe do të thonë mirëserdhe dhe do të fillosh punë. Atje është çdo gjë e përcaktuar nëse nuk shkon një ditë në prova merr gjobë. Unë nuk arrij të kuptoj se përse ne duhet të kemi kaq vuajtje sepse ne shkojmë vetëm për të kënduar dhe nuk shkojmë as për të vrarë, as për të prerë njeri, as për të shitur drogë dh armë. Por në fakt kur vjen puna se duhet koncert se vjen qeveria, presidenti, kryeministri, ministri neve gjithmonë kemi qenë dhe do të jemi gati për koncerte. Ata na falënderojnë dhe na shtrëngojnë duart, por neve gjithmonë kemi qenë më fatkeqit për të lëvizur jashtë shtetit dhe kjo është e tmerrshme si unë janë dhe shumë të tjerë që e vuajnë këtë. Sepse njeriu në jetë pret vetëm momentin. I jepet mundësia në një moment dhe kur nuk je gati ikën ai shans sepse të zëvendëson tjetri, pra unë mendoj se ne duhet të jemi të lirshëm për të lëvizur jashtë sepse kjo është puna jonë. Nuk është puna jonë ajo që ne të rrimë dhe të japim vetëm këtu dhe të mos lëvizim, unë nuk mendoj aspak kështu. Sinqerisht jam shumë i zhgënjyer nga politikat shtetërore.

-Ju përmendët një sërë problemesh që ekushtëzojnë karrierën e artistëve shqiptarë. Cila është ndihma që duhet të jepet sipas mendimit tuaj?Unë jam një artist që punoj në TKOB dhe diferenca ime duhet të jetë ashtu siç shkon ministri, zëvendësministri etj, që kanë diferenca dhe në sportele, mendoj se këto diferenca duhet ti kenë dhe artistët. Sa ta dëgjojë ambasada që është një artist i TKOB, pasi ia të paraqesë të gjitha dokumentet të ketë lehtësira në marrjen e vizës, pra të ketë shpejtësi në procedura unë vetëm kaq kërkoj. Për të marrë vizë për mua si artist e them me sinqeritet këtë është shumë e vështirë.

-Çfarëju mban larg operës shqiptare?
Larg operës nuk është se më mban vetëm ekonomia, por unë mund të jetoj dhe në Shqipëri me 500 mijë lekë rrogë siç marrin të gjithë. Besoj se më dalin po të kem të gjithë kushtet, por problemi është se edhe unë dua që ta ballafaqoj veten time se deri ku arrij si artist. Kur e kam këtë mundësi sa jam djalë i ri pse mos ta shfrytëzoj, dhe nesër a pasnesër mos të jem pishman për atë që e kisha mundësinë për ta bërë më parë dhe nuk e bëra, pra kjo është e gjitha ajo që mban larg skenës shqiptare. Nuk kam dëshirë që të bëj ndonjë karrierë të madhe. Të punosh në operën shqiptare është ndryshe nga ato të Italisë. Është shumë e vështirë dhe për tu mbajtur si opera sepse që të gjithë kemi të drejtë për të bërë atë diferencimin tonë. U bë një rol dhe një solist nuk mund të paguhet si një tjetër që nuk bën punën e solistit. Duhet të ketë ndarje dhe shpërblimi tek e fundit, por kjo nuk ndodh nga që është e vështirë ekonomikisht. Është shumë e vështirë që të mbash një opera. Mendoj se duhet të jesh shumë i zoti që të mbash një institucion të tillë në këmbë.

-Cili është roliqë do të veçonit në karrierën tuaj?
Deri tani kam interpretuar role të para, por më janë ofruar dhe role të tjera për të bërë, por problemi është se jam pak shpejt dhe duhet që të bëj dhe pak pauza, pasi kur të dal në skenë të dal tamam artist. Këto role i kam bërë në operat “Traviata”, “Toska”, “Madam Bytterflye”dhe “Rigoleto”. Ndër këto role unë do të veçoja Kavaradosci në operën “Toska”. Është një rol i bukur dhe më pëlqen jo vetëm mua, por dhe të tjerëve.

-Cilat janë disa nga projektet tuaja artistike?
Në qershor kam një koncert në Bolonja, në datën 21 qershor është opera “L’Olimpiade” e Leonardo Leos ku unë marr pjesë në rolin e Amitës. Është një vepër e stilit barok dhe ka nja 200 vjet që nuk është luajtur. Në datën 29 kam një koncert Puçinian në Bolonja nën drejtimin e dirigjentit Stefano Sikidoni, më pas do të zhvillohet “Toska” nga muaji shtator, por më pas do të jenë dhe shumë plane të tjera. Por ndërkohë që do të jem dhe në operën shqiptare, por nuk e dimë se si do të vazhdojë kalendari artistik sepse këtë vit nuk kemi pasur kalendar. Kemi qenë dhe të çorientuar për vëniet e veprave në skenë dhe ka qenë një lëmsh i vërtetë. Por dua të shprehem dhe një herë që unë nuk kam për të hequr dorë nga opera shqiptare.