Mund t’ia dalësh mbanë edhe kur nuk ke lindur në kryeqytet. Mund t’ia dalësh mbanë edhe kur të duhet të jetosh vetëm që 13 vjeçe. Mund t’ia dalësh edhe kur shokët e klasës janë shumë më të kulturuar, edhe kur dialekti verior të bën të të vijë turp apo edhe kur troket në derën e një televizioni, pa pasur asnjë eksperiencë pune më përpara. Mund t’ia dalësh, siç ia ka dalë Albana Osmani dhe është kthyer në një ikonë televizive

Klaudeta Skënderasi

Pasi të kërkon leje për të mbajtur syzet e diellit gjatë intervistës, mbulon skuqjen dhe lodhjen e syve të shkaktuar nga një natë e tërë pa gjumë (janë ditët e përgatitjes së finales së Top Fest-it, ndaj i është dashur të punojë deri në orën katër të mëngjesit). Inatoset kur të tjerët, d.m.th. meshkujt e ulur në lokal disa tavolina më tutje, i ngulin sytë pa pikën e turpit, gjë që e bën të acarohet (dhe kjo nuk ndodh vetëm ngaqë është fytyrë e njohur, por sepse një siluetë si e saja vështirë se i lë të tjerët indiferentë). U jep një të kapur të shpejtë flokëve të kreshpëruar, pa e vrarë mendjen se jo të gjitha fijet janë puthitur pas kokës dhe janë mbështjellë në llastikun e kuq (ohu, fundja nuk është duke dalë në televizor që të duket e pispillosur). Nuk e ka aspak bezdi nëse gjatë intervistës i rri pranë edhe Ledioni, (Ledion Liço, për të cilin revistat rozë thonë se është duke përjetuar një lidhje dashurie me të. Por shtypi i thashethemeve atë punë ka..!), sepse ai është miku i saj më i mirë dhe ajo nuk është se ka për të na rrëfyer ndonjë sekret kushedi se çfarë, që Ledioni nuk e di.

Duket dhe s’duket si një ikonë televizive, nga ato që tani quhen vajza trendy, që nuk u pushon goja dhe mund të rrijë para kamerës për orë të tëra dhe të mos ngatërrohet asnjëherë (ka veshur atlete dhe xhinse treçerekëshe, nuk ka vënë një gisht krem në fytyrë dhe buzët i ka fare të patrukuara, tamam si një vajzë e thjeshtë). Por meqë kemi vendosur ta publikojmë në kopertinën e muajit maj, sigurisht që nuk është një vajzë dosido. Albana Osmani është një nga prezantueset më të njohura, më të pëlqyera e më simpatike. Del përditë në ekranin e Top Channel-it, jep intervista, pozon për fotografë dhe vajzat vdesin të vishen një çikë si ajo. Në këtë pikë, i bie që të quhet e famshme, d.m.th. VIP e, si e tillë, të fillojë të tregojë për dietën e saj me lëng qitroje, për maskën e shtrenjtë të flokëve me përmbajtje frutash e ekstrakte lulesh të rralla, për pazarin e fundit të veshjeve, për të cilat ka shpenzuar kaq e aq para, për fundjavat... e gjithfarë gjërash të tjera, që tregojnë së fundmi vajzat e ekraneve duke u spërdredhur e duke u kujdesur se mos u cifloset smalti (ndoshta kështu kanë dëgjuar se bëjnë VIP-at përtej detit, d.m.th. ata të vërtetët!). Ose ndoshta të fillojë e të na tregojë për projektet e saj me skenar në dorë apo se duhet të nxitojmë se ajo e ka kohën të kufizuar, sepse për 40 minuta i duhet të jetë në transmetim. Albana nuk bën as njërën as tjetrën. U përgjigjet pyetjeve pa u zgjatur shumë. Dhe pranon gjithçka që është e vërtetë, pa thënë kurrë: “Shiko se këtë nuk dua ta komentoj”. E kur përgjigje pas përgjigjeje i vjen radha pyetjes: “Si erdhe në Tiranë?”, nuk shtrembëron fytyrën e skandalizuar duke të thënë: “Ç’janë këto pyetje?! Këto janë gjëra që më përkasin vetëm mua!”...

Nuk i duket aspak e tmerrshme ideja që të fillojë e të tregojë për fëmijërinë e saj në qytetin e Bajram Currit. Për vitet kur, ende fëmijë 3 vjeç, shkarraviste me lapsa me ngjyra të gjitha muret që i dilnin përpara dhe, kur u rrit edhe pak, kishte vetëm një qëllim: të bëhej piktore. Pa e menduar gjatë se ku do ta çonte ky profesion, se ç’do të bëhej më vonë me të apo se mos ndoshta duhet ta mendonte edhe njëherë, sepse sot nuk ha bukë me pikturën, por me ndonjë inxhinieri apo ekonomik. Për të tilla hamendësime, nuk e vrau mendjen; përveç kësaj, ishte ende shumë e vogël për t’u thelluar kaq gjatë. Pasioni mbi të gjitha! U përgatit shumë, punoi fort dhe kur ishte vetëm 13 vjeç fitoi konkursin e pranimit në liceun “Jordan Misja”. Krejt e vetme, la Bajram Currin dhe u zhvendos në kryeqytet, ku shumica e gjërave nuk ishte aspak siç e kishte menduar e as të ngjashme me atë çka kishte lënë pas krahëve. Do gënjente nëse do thoshte se ishte si të gjithë gjimnazistët e tjerë. “Shokët e klasës sime ishin të gjithë fëmijë aktorësh, regjisorësh; kishin bërë kurse pa fund gjuhësh të huaja dhe ishin shumë më të kulturuar sesa unë. Mbi të gjitha, flisnin në gjuhë letrare, kurse unë flisja me dialekt dhe nga kjo nuk ndihesha aspak mirë. Nuk ngrihesha kurrë në dërrasë të zezë për të thënë mësimin, si të gjithë nxënësit e tjerë. Më vinte turp. Njëherë kisha marrë nëntë në fizikë dhe mësuesja më akuzoi se kisha kopjuar dhe kjo ndodhte ngaqë unë nuk aktivizohesha në mësim”. Ja dhe një hall më shumë. Përveçse të mësonte më shumë se të tjerët, duhej t’u mbushte mendjen edhe mësuesve se ajo dinte t’i zgjidhte ushtrimet shumë mirë, por nuk donte të ngrihej para klasës, sepse i vinte turp nga dialekti i saj verior.    

Të merrte rrugën e të kthehej sërish andej nga kishte ardhur, meqë nuk kishte nivelin e tyre, formimin e duhur dhe nuk fliste gjuhën e tyre të kuptueshme? Gjë që s’bëhej! Kjo as që i shkoi ndërmend. Të folurit ishte një gjë që rregullohej – mjaftonte t’i përshtatej gjuhës letrare duke lexuar dhe ashtu bëri. Pastaj filloi të mësonte e të punonte me vullnet për orë e orë të tëra. Sa herë që kthehej në shtëpinë e saj në Bajram Curri për pushimet e verës, gjysma e fugonit mbushej me pikturat e realizuara nga duart e saj. Nuk iu desh më shumë se një semestër për të qenë në lartësinë e nxënësve të tjerë të klasës dhe të ishte si gjithë tjerët. Ama, aspak me këtë pamjen që jemi mësuar ta shohim tani. Sigurisht, nuk kishte në dispozicion butikët më me emër të Tiranës për të zgjedhur veshjet që i pëlqenin, siç ndodh tani, madje nuk kishte as flokët e gjatë. “Kisha një stil të çuditshëm veshjeje, më shumë si djalë sesa si vajzë. Vishja rroba aspak të zakonshme. Xhinset i grisja vetë dhe i bëja me klor, i pikturoja me akrilik ngjyra-ngjyra, nëpër çanta shkruaja “Scorpions” dhe pikturoja lule. Pastaj, më vonë, në vitet e Akademisë, u bëra më zonjushe, u rrita, rashë në dashuri...”.

Por Akademia filloi e mbaroi shumë shpejt. Albana jetonte në Tiranë bashkë me dy motrat e saj, por menjëherë pas mbarimit të studimeve i duhej domosdoshmërisht një punë, ndryshe si do jetonte? Po ç’të bënte? Të pikturonte? Këtu Albana i ka vërtet idetë e qarta. E di mirë edhe sot e kësaj dite se, nëse do ishte marrë me pikturën, nuk do kishte ngritur kokë kurrë. E megjithatë, filloi të kërkonte punë sipas profesionit për të cilin kishte mbaruar studimet, për graphic design. “Me një CV në dorë u gjenda në dyert e Top Channel-it. Për çudinë time, roja më tha të ngjitesha lart, se drejtori po më priste. Në fakt, ai më ngatërroi me një aktore të njohur dhe kështu trokita në derën e drejtorit, në atë kohë aktori Xhevdet Ferri. Sigurisht, ai as që më njihte dhe kur i paraqita kërkesën time për punë, më hapi një sirtar plot me CV të tjera, ndërkohë që e imja ishte pa asnjë eksperiencë pune e me të në dorë unë kërkoja të punësohesha. Por çuditërisht, Xhevdet Ferri më tha: për sinqeritetin tënd, ti fillon punë që sot. Fillova si montazhiere dhe menjëherë më pas fitova një audicion në emisionin “Top Select”. Kaq u desh! Me t’u shfaqur vetëm njëherë në ekran, me flokët e verdhë stiluar me gërsheta të hollë e të gjatë, me stilin e veçantë të veshjes dhe shkathtësinë, u kuptua lehtë: Albana ishte një nga ato që nuk do qëndronte vetëm aty, duke bërë 5 minuta intervista në rrugë. Brenda një kohe të shkurtër iu besua emisioni “Look”, “Cupid”, “Top Select”, “Top Fest”. Të harronte profesionin për të cilin kishte studiuar e kishte ardhur nga ana e anës, për t’u kthyer në një ikonë televizive, sigurisht që ia vlente. Sepse këtej e tutje nuk do ishte më vajza nga Bajram Curri, që vinte në kryeqytet me pasionin në xhep për t’u bërë piktore. Ishte kthyer në personazh. Tani nuk është më e panjohur. Ka ikur koha kur dikush në rrugë e njihte dhe ajo kënaqej, kur emocionohej teksa jepte një intervistë. Janë të shkuara të harruara. Tani tregohet shumë selektive në përzgjedhjen e mediave ku shfaqet. Madje, ndonjëherë as që do të shfaqet fare. Po s’ke ç’i bën, kur je i njohur mund të ndodhë edhe që një mëngjes të bukur të shohësh veten nëpër faqet e gazetave të thashethemeve. Se tani s’të lënë rehat as këta paparacët! Thonë e ç’nuk thonë. Ca janë vërtet thashetheme, thuhen e ngelen aty. Por nuk është e thënë që ndonjëherë nuk qëllojnë në shenjë. Për shembull, kur ca kohë më parë gazetat shkruanin për një lidhje dashurie mes saj dhe Alban Skënderajt e ca më vonë me Drini Zeqon. E meqë këto janë thënë kohë më parë dhe Albana tani është në atë fazën: “Nuk e çaj më kokën se çfarë shkruajnë”, nuk lodhet të bëjë të habiturën. “E para është e vërtetë. E dyta s’mund të quhet tamam lidhje, se nuk arriti të finalizohej. Këto të tjerat janë vërtet të gënjeshtërta”.

Atëherë, ne presim që të dëgjojmë për të tanishmen: “Për momentin jam vetëm”. E kjo “vetëm” nuk lidhet me faktin që nuk është duke përjetuar ndonjë lidhje dashurie, por edhe me faktin që në shtëpinë e saj jeton krejt e vetme, ashtu si të gjitha vajzat që nuk e gëzojnë statusin “tironse”. “Jam mësuar të jetoj vetëm dhe nuk më bën përshtypje. Sigurisht që familja më mungon, sepse ata jetojnë në Londër, por shkoj i takoj herë pas here”. Me siguri duhet të jeni kuriozë të dini se si është Albana në kuzhinë, apo se sa herë dëshpërohet kur i duhet të bëjë shtëpiaken, kur zgjohet në mëngjes, ku i kalon fundjavat. “Më pëlqen të gatuaj. Sigurisht që shtëpinë e pastroj vetë dhe nuk ndihem aspak keq nga kjo. Zgjohem pak vonë, nga ora 9.00-10.00, pastaj më duhet të vrapoj për në butikun ku marr rrobat për në emision e më pas menjëherë në punë. Fundjavave ka kohë që nuk dal. Mblidhemi me miqtë e mi në shtëpinë time, hamë rizoto dhe pimë verë”. Sigurisht, një jetesë jo shumë afër vajzave të tjera të zakonshme, por shumë larg asaj që do kishte bërë nëse në moshën 13-vjeçare nuk do ta kishte lënë Bajram Currin.