Gazetarja dhe skenaristja e serialit më të ri televiziv “Më shumë dashuri”. Një intervistë ku duket e vështirë t’i jepet përgjigje pyetjes “kur dhe ku ke qenë e lumtur?”, ku pranohet se “Jeta është shumë e shkurtër për ta marrë shumë seriozisht” e ku përgjigjet duken aq seriozisht të marra joseriozisht

Cila është ideja jote për lumturinë e vërtetë?

Nëse do të kisha një ide për lumturinë “e vërtetë”, atëherë i bie se deri tani kam përjetuar lumturi “të rreme”… Në fakt nuk është se kam ndonjë ide, pasi sa herë që gëzohem me diçka që bëj apo kam, them “ah, po sikur të bëja apo të kisha edhe një gjë më shumë”. Si përfundim, lumturia “e vërtetë” për mua do të ndodhte atëherë kur unë do të reshtja së menduari.

Cila është frika më e madhe?
Të më harrojnë, sidomos ata që i dua. Për mua nuk ka rëndësi se sa herë i takoj apo nëse i takoj më gjatë jetës, thjesht dua të më kujtojnë me aq nostalgji sa i kujtoj unë.

Kë person të gjallë admiron më shumë?

Dikur admiroja persona në tërësi, por atëherë dija më pak. Në fakt, nuk admiroj një njeri të vetëm apo dikë më shumë se tjetri, por cilësi të veçanta tek shumë. Po të nisja të përmendja emra, do të mbushja faqet e gjithë revistave të “Jeta Media Company”.

Cili është ai tipar i të tjerëve që të ngjall mëshirë?

Mungesa e pasionit dhe e individualitetit.

Ekstravaganca jote më e madhe?

Haha! Kjo pyetje më kujton fillimin e viteve ‘90, kur dëgjova për herë të parë shprehjen “ekstravagante”, por atëherë i referoheshin femrave që grisnin pantallonat xhins tek gjunjët apo lidhnin këmishat përpara, duke nxjerrë pak barkun.

Financiarisht: Kam harxhuar gjysmën e rrogës për një çantë që m’u shit në Ebay.com për një kopje autentike të së famshmes Hermes Birkin, por kur më erdhi me postë zbulova se ishte mall kinez (kështu është kur e merr për të qenë “Sex & the City”).

Shpirtërisht: Nuk di të them... disa gjëra që unë u kam bërë të tjerëve iu janë dukur ekstravaganca, por unë thjesht kam shijuar momentin.

Cili është udhëtimi yt i preferuar?

Çdo lloj udhëtimi, mjafton të jem në shoqëri të mirë dhe në gjendje të mirë humori. Më nevojitet një çantë, disa lekë në xhep, një vend ku të fle, njerëz me të cilët argëtohem dhe për mua nuk ka rëndësi pastaj ku shkoj, brenda apo jashtë Shqipërisë. Sikur të udhëtoja çdo javë, do të isha shumë e lumtur. Këtë vit jam “fiksuar” pas Buenos Aires-it, dhe i kam vënë vetes detyrë që deri në mbyllje të 2008-ës do të shkoj. Nuk e di se si apo me kë, por do ta gjej.

Në ç’rast mund të gënjesh?

Në shumë raste. Kryesorja: gënjej kur dua të vonohem diku, gënjej – ose më saktë trilloj – për ta bërë një histori edhe më interesante (ç’vlerë do të kishte për dëgjuesin nëse nuk ia interpreton mirë?!), gënjej ndonjëherë kot, për shaka, thjesht dua të shoh reagimin e personit tjetër (më pas i them se nuk ishte e vërtetë). Ka raste që gënjej kur e di se e vërteta nuk është përgjigja e duhur në atë moment. Kjo quhet “gënjeshtër e gabuar në momentin e duhur”.

Personi që përçmon më shumë?

Ah, më lodhët me këto pyetjet në njëjës. Kështu, i bie të them “Hitleri” e të jem në rregull me të gjithë botën (qesh). Në fakt, përçmimin, të them të drejtën, nuk është se e kultivoj shumë si ndjenjë, por ka ca tipa njerëzish me të cilët nuk do të doja të shoqërohesha apo të kisha marrëdhënie profesionale. Kryesisht janë intrigantët që duan të përfitojnë në kurriz të të tjerëve, servilët, ata të cilët hedhin plehra nëpër rrugë, arrogantët dhe mediokrit, të cilët nuk e dinë se janë të tillë. Ah, se harrova! Natyrisht, nuk do të doja të shoqërohesha edhe me ata të cilët nuk do të donin të shoqëroheshin me mua.

Cilën fjalë apo shprehje përdor më shpesh?

“Varja” dhe “pa merak”. Këto janë shprehjet që kanë qëndruar më gjatë me mua. Por kam edhe shprehje sezonale, të cilat “ua vjedh” të tjerëve, sepse më pëlqejnë si tingëllojnë, p.sh.: “zemra”, “o burr”, “e madhe je”, “s’kam kohë”, “e paparë” etj. Për shembull, tani e gjej veten herë pas here të them “një çudi”. Këtë ia kam huazuar regjisores Vera Grabocka, me të cilën po punoj. Po asaj i shkon më shumë kur e thotë, se unë nuk i jap dot të njëjtën sasi pasioni.

Pengu yt më i madh?

E mendova gjatë këtë pyetje, por në të vërtetë nuk kam pengje. Unë jam besnike e shprehjes se “çdo gjë bëhet për një arsye”. Prandaj, nëse kam bërë diçka gabim, më ka dhënë një mësim për më vonë. Nëse nuk kam arritur të bëj diçka, do të thotë se “nuk ishte e shkruar”, por në vend të saj kam bërë plot gjëra të tjera. Kam pasur e do të kem shumë momente ku mund të gjej njëqind arsye për të justifikuar pengjet, por nuk mendoj se kjo është mënyra e duhur e të jetuarit. Në fund të fundit, unë jam këtu për të gabuar, korrigjuar, e gabuar sërish.  

Kur dhe ku ke qenë e lumtur?

Lumturia është kryesisht një gjendje që kontrollohet në mendjen tënde (përveç rasteve që janë jashtë kontrollit tënd, si fatkeqësitë p.sh.). Unë mund të vendos të jem e lumtur po aq sa mund të vendos të jem e trishtuar. Kjo nuk do të thotë se menjëherë sa të “fik butonin” e lumturisë, do të kaloj direkt në trishtim dhe anasjelltas. Në të vërtetë, lumturohem gati çdo ditë, edhe me gjëra të vogla, qoftë edhe nga një mëngjes i bukur, nga një dush me presion, nga një shaka që më vjen ndërmend kur i jap makinës e dëgjoj ndonjë këngë që më pëlqen. Pastaj, se sa zgjasin këto momente të lumtura, kjo varet. Unë jam nga ata që besojnë se jeta është shumë e çmuar për të qarë gjatë “qumështin e derdhur”, për të urryer apo për të mbajtur inat. Kjo ndoshta më ka bërë që sot të mos jem në gjendje të kujtoj raste të caktuara kur kam qenë e lumtur, pasi janë me të vërtetë shumë. Im atë, përpara se të vdiste, fjala e tij e fundit që tha ishte një shaka drejtuar nënës sime. Kjo ndoshta e shpjegon më mirë se përse unë jam kështu si jam.       

Në ç’gjendje shpirtërore je tani?

Tani jam e lodhur, të them të drejtën, dhe pak e stresuar se të premten kam programin dhe kam ende shumë punë me skenarin. Është ora 23:00 dhe po mendoj: “Të fle tani e të çohem në 4 të mëngjesit për të mbaruar skenarin apo të fle në 4 e të zgjohem në 8?”. Se di… rrezik e para fiton...

Nëse do të mundeshe të ndryshoje diçka tek vetja, çfarë do të ishte ajo?

Toleroj më shumë seç duhet. Do të doja t’u thosha “Jo!” më shpesh, sidomos njerëzve të cilëve “duhet t’u tregoj se “Who’s the boss!” në situata të caktuara”. Në fakt, sa herë që vendos se do të them “Jo!”, ose e them para kohe, se dua “ta heq nga sistemi”, ose e nis me “Jo!” dhe pastaj gradualisht kaloj në një “E mirë të shohim!” dhe pastaj vazhdoj me “Mirë, mirë po e provoj njëherë” dhe pastaj e mbyll me “Varja, pa merak!”. Ah, se harrova! Do të doja gjithashtu të mos e haja kaq shumë djathin e bardhë.  

Ç’gjë e konsideron arritjen tënde më të madhe?

Që pas kaq vitesh, me lloj-lloj pasigurirash e dëshire për t’u bërë dikush tjetër, kam arritur në përfundimin se më pëlqen kjo që jam me gjithë të mirat dhe gabimet e mia dhe se e dua shumë veten time. Është shumë e vështirë të arrish në këtë pikë, të jesh “OK” me veten tënde. Dhe gjithë këtë siguri e kam përftuar vetëm këtë vit. Të njohësh mirë dhe të pranosh veten tënde është kryesorja, pastaj korigjimet e sugjerimet nuk do të kenë të sosur deri në fund të jetës…

Po të vdisje dhe të mund të rimishëroheshe në një tjetër njeri apo diçka tjetër, çfarë do të doje të ishe?

Do të doja të kisha të njëjtën familje, të njëjtin sens humori, të njëjtën mendje, të njëjtën pamje (me pak airbrush dhe ndoshta sy blu, sa për ndryshim), të njëjtët miq, të njëjtat mundësi, por të jetoja në një vend tjetër, si Nju Jorku, për të provuar suksesin në përmasa më të mëdha (dhe me siguracione të paguara).

Po sikur të mund të shndërroheshe në diçka, çfarë do të doje të ishe?

Nëse, sipas Budës, unë nuk e meritoj të kthehem në tokë si njeri, atëherë të paktën të isha një panda. Janë aq të rrallë në ditët e sotme, sa edhe një kollitje e tyre përbën lajm. Për shembull, të isha e vetmja pandë femër, nga e cila të varej edhe vazhdimësia e llojit tim. Sa herë të takoja një pandë mashkull, mediat të shkruanin “Flora dhe fauna mbeten në rrezik. E vetmja pandë femër refuzoi përsëri partnerin mashkull”.

Cili është sendi më i çmuar që zotëron?

Nuk kam lidhje shpirtërore me sendet. I dua vetëm kur më hyjnë në punë, pastaj i harroj. Aktualisht jam e dashuruar me makinën time. Por kam edhe një unazë floriri, të cilën e mbaj në gisht prej 15 vjetësh. Është dhuratë nga im atë dhe e kam njësoj me motrën, vetëm guri ndryshon. Nuk e kam hequr asnjëherë kështu që, sipas llogaritjeve, ajo i bie të jetë ndoshta sendi më i çmuar ose më mirë: i vetmi i çmuar që kam.

Kë quan pikën më të thellë të mjerimit?

Mediokritetin dhe mungesën e dashurisë.

Ku do të të pëlqente të jetoje?

Tani, kjo është tërësisht një ëndërr, por do ta them: Do të doja të ndaja jetën time mes Tiranës, një apartamenti në katin e 40-të të një grataçele në lagjen Upper West Side të Manhattanit dhe një shtëpie verore diku në Spanjë, në jug të Francës apo në brigjet e Italisë (varet ku më çon GoogleEarth-i).

Ndër veprimtaritë që merresh, cila është e preferuara jote?

Akoma me këto pyetje në njëjës ju? Po të kisha një veprimtari të vetme të preferuar, do të kisha një jetë të mërzitshme. Më pëlqen vrapi në mëngjes, puna që po bëj aktualisht tek “Më shumë dashuri”, thashethemet e padëmshme me miqtë e mi më të mirë, të lexoj, të shkruaj, të fantazoj, të flas në celular, t’i jap makinës shpejt dhe të dëgjoj muzikë me zë të lartë, të qesh, të lexoj horoskopin e së nesërmes, të flirtoj, të bëj shopping, të udhëtoj sa herë të më jepet rasti, të pi cigare (këtë të mos e lexojnë fëmijët) dhe të ndryshoj çdo 3 muaj modelin apo ngjyrën e flokëve. Dhe, fatkeqësisht, të ha djathë të bardhë.

Cila është karakteristika jote më e spikatur?

S’e di. Ndoshta, di t’i përshtatem çdo njeriu dhe çdo lloj ambienti.

Veçoria që të pëlqen më shumë tek një mashkull?

Truri, pavarësia, integriteti dhe sensi i humorit.

Veçoria që pëlqen më shumë tek një femër?

Truri, pavarësia, integriteti dhe sensi i humorit.

Cilët janë shkrimtarët e tu të preferuar?

Nuk kam të preferuar. Nëse është një histori e bukur, një rrëfim i mirë, e lexoj me qejf. Më pëlqen veçanërisht letërsia ameriko-latine, amerikane dhe japoneze. I rikthehem shpesh edhe Kunderës. Por nuk kam të preferuar një autor mbi tjetrin.

Cilët janë kineastët e tu të preferuar?

Këtë pyetje e shtova vetë, se vetëm këtu mund të jap përgjigje në njëjës meqë ma kërkoni me këmbëngulje në të gjithë pyetësorin. (Të më falë zoti Proust që i ndryshova pyetësorin, po në kohën e tij s’ka pasur televizor). Më pëlqejnë shumë të gjitha filmat e Woody Allen-it dhe nuk ngopem së pari ata. Por edhe Bunuel-i e Almadovar-i nuk ngelen pas (Ja, prapë e theva rregullën e “njëjës-it”!).

Cili është heroi yt në art?

Heroi im në art është ai njeri tek i cili gjej shumë gjëra nga vetja, dhe në fund ai/ajo bën atë që unë nuk kam guximin ta bëj në jetë.

Kë ke heronj në jetën reale?

Nuk kam heronj. Unë jam pak skeptike mbi natyrën njerëzore dhe nuk besoj shumë, për të mos thënë fare, në “mitizimin” e personazheve. Edhe unë mund të bëhem hero për dikë nesër. Neve na duken heronj disa persona, sepse kujtojmë se e kemi të pamundur të bëjmë ato gjëra që ata kanë arritur të bëjnë. Por nuk mund të arrijmë në këto përfundime, pa e provuar edhe veten tonë në situata të njëjta. Një film fantastik, që parodizon ngritjen e kulteve dhe mitizimin, është “Life of Brian” nga grupi komik i famshëm britanik “Monty Python”. Ai film për mua duhet dhënë “detyrë shtëpie” nëpër shkolla, sepse përpos humorit tejet inteligjent dhe të rafinuar që ka, të mëson shumë gjëra për veten dhe botën ku jetojmë.

Cilat gjëra nuk të pëlqejnë fare?

Kur më prishet rituali i mëngjesit e sidomos vrapi që e kam me aq qejf. Kur më flasin ndërsa shkruaj apo mendoj për ndonjë shkrim. Kur më prishet makina e më duhet të ri-organizoj gjithë ditën rreth saj apo pa të. Të bëj thonjtë në qendër estetike. Të më ngacmojnë radion e makinës, kur jam unë në timon. Nuk më pëlqejnë as këto tarifat qesharake të celularëve, të cilat i ndiej (me dhimbje) në fund të muajit, kur më vjen fatura. Dhe më e rëndësishmja: Nuk më pëlqen kur shajnë pa të drejtë ata që i dua më shumë.

Si do të pëlqeje të vdisje?

Do të doja të isha në krevat e rrethuar nga stërnipër e stërmbesa, të cilët pasi kishin lexuar të gjitha shkrimet e mia të botuara në “New Yorker”, të më pyesnin për të 100-tën herë se si e takova stërgjyshin (i cili do të kishte vdekur 40 ditë më parë) dhe se cili ishte sekreti i dashurisë sonë të madhe. Në fund të rrëfimit, përpara se të mbyllja sytë e qetë, pa ndier asnjë dhimbje, unë do t’u thoja “Jetoni me pasion çdo gjë, sepse jeta është shumë e shkurtër për ta marrë seriozisht!” (Kam të drejtë të ëndërroj më të mirën për fundin tim, apo jo?).

P.S. Tani që po e rilexoj sërish këtë përgjigje, mendoj se sa e tmerrshme do të jetë sikur të vdisja vetëm e në mjerim dhe dikush, një ditë pas vdekjes sime, teksa lexonte në arkivat e “Jetës” këtë intervistë, të thoshte “Ah, sa gjynah kjo D(e)lina, kishte ëndrra e shkreta!”.

Cila është motoja jote?

Kohët e fundit është “Më shumë dashuri”. Por, në përgjithësi, edhe pse më ka prishur punë disa herë, dukem se gjithmonë i bindem shprehjes “Lëre të rrjedhë!”. Uroj të mos ndryshket rubineti!