Vajzat e vogla janë bërë zonjusha pasi kanë provuar herën e parë... të grimit. Një buzëkuq, një rimel i mbetur nga një shfaqje, një kontur sysh i vijëzuar në klasë, dhe historia ka nisur. Të njohurat e ekranit rrëfejnë eksperiencat e tyre kur “pasqyrë moj pasqyrë” ka dhënë përgjigjen: “je më e bukura e botës”

Arta ÇANO

Lodra e preferuar: buzëkuqi i mamit

Si shumë të tjera, dhe Evis Mula e ka provuar atë ndjesinë e lumturisë që i kap vajzat e vogla kur janë të vetme në shtëpi dhe të gjitha produktet e tualetit të mamit bëhen për disa orë të tyret. Një rast të tillë nuk e ka lënë t’i shpëtojë nga duart. “Si çdo fëmijë që imiton më të rriturit, dhe unë përpiqësha të imitoja veprimet e mamit para pasqyrës. Merrja buzëkuqin dhe lyeja buzët”. Por nga ky grim, që i bën për të qeshur të rriturit e ndonjëherë edhe me nerva mamin, kur buzëkuqi shkatërrohet, tek ai i vërteti, për Evisin, nuk kaloi një kohë e gjatë. Nuk u desh as një dekadë që shkarravinat në fytyrë të shndërroheshin në grim, profesional madje. “Për herë të parë më ka trukuar një grimier profesionist, kur isha 14 vjeç, për programin “Kërkohet një yll”. Ishte një grim jo i rënduar, që, duke qenë se më pëlqente, fillova ta aplikoja nga pak edhe në jetën e përditshme”. Pas grimit të parë, dy vjet më vonë, kur ishte 16, leu për herë të parë edhe flokët me një ngjyrë ndonjë ton më të errët se e kuqja natyrale e flokëve të saj. Por këto ndryshime nuk shqetësuan askënd dhe as u komentuan si të hershme nga askush, sepse në një shkollë të mesme si liceu artistik “Jordan Misja”, sigurisht që nuk do t’i binte Evisit radha për të qenë e para që bënte të tilla ndryshime në look. “Ndonjëherë pedagogët mund ta konsideronin edhe si formë rebelimi nga ana e nxënëseve trukun e rënduar, por duke qenë se ata e njihnin natyrën time të shtruar, nuk kam pasur asnjëherë probleme të tilla”. Pastaj ajo as nuk e rëndonte dorën që dikujt t’i tërhiqte vëmendjen, më shumë se fytyra, ngjyrat mbi të.

Debutim i dyfishtë në skenë

Kur Eranda, ende adoleshente, këndonte në skenën e Estradës, nga truku që i bënin profesionistët, pastronte lapsin e buzëkuqin, por linte me qëllim rimelin që t’i dukej edhe të nesërmen kur shkonte në shkollë. “Isha 15 vjeç kur u ngjita për herë të parë në skenë. Edhe grimi im i parë ka qenë për skenën, nga mjeshtrit e grimit të Radio Televizionit Shqiptar. Një grim jo i rënduar, por sa për të theksuar tiparet, që mua më pëlqente dhe prandaj mundohesha të ruaja ndonjë gjurmë”. Eranda Libohova do t’ua vidhte shpejt mjeshtërinë grimierëve, sepse, ashtu si fëmijët që të gjithë pikturojnë kur janë të vegjël, por pak dallohen për pikturat e tyre, edhe ajo ishte një nga ato që kishte jo vetëm dëshirë, por dhe talent për t’u grimuar bukur. Kështu, nga rimeli, e shtoi arsenalin e produkteve dhe takëmeve të trukut sa ai mori trajtë të kompletuar: “penel, laps, pluhura sysh, krem për fytyrën, buzëkuq”. Por kishte edhe një mani, të cilën fillimisht e plotësonte me vështirësi: që produktet të ishin sa më cilësore. “Për shkak të profesionit të këngëtares, fillova të dal herët në udhëtime jashtë shtetit dhe një nga gëzimet e mia ishte pikërisht zgjedhja e produkteve cilësore të trukut”. Dhe ai u bë pjesë e pandarë e kujdesit të Erandës për veten e, duke qenë se “ia thotë” për këtë, shpesh edhe në daljet në skenë e bën trukun me duart e saj. “Më shpesh trukun e bëj vetë, por sigurisht që marr edhe këshilla nga specialistët, të cilët e dinë mirë çfarë nevojitet në skenë apo para kamerës”. Kështu është përsosur aftësia e saj për t’u grimuar duke shfrytëzuar mësimet bonus të këtij lloji që ofron (prapa)skena.

Ngjyrat e ekranit “bardhezi”

Ishte ende gjimnaziste në vitin ’69 kur brunia simpatike me flokë të gjatë u shfaq për herë të parë në ekran. Çfarë duhet të bënin me vajzën e përkëdhelur nga natyra në të gjitha detajet e profilit? Një buzëkuq me ngjyrë të kuqe mbi buzë për t’i theksuar, por dhe për t’i dhënë adoleshentes një pamje prej zonjushe skene, ishte i pari dhe i vetmi element grimi. “Më kapën edhe flokët, sepse ishte koha e miqësisë me Kinën dhe flokët e gjatë nuk duheshin mbajtur lëshuar”. Por kjo nuk i ka mbetur me siguri peng asaj, flokëgjatës klasike të ekranit shqiptar, që të gjithë e përfytyrojnë kështu, sepse loja me flokët është bërë pa shkelur rregullin bazë: flokë  të gjatë dhe të lëshuar. Gjithsesi, në ato vite të para të saj në ekranin pa ngjyra, e tillë ishte edhe fytyra në jetën e përditshme. “Mosha kur vajzat nisin të grimohen varet sigurisht nga vitet. Në vitet ‘60-‘70 adoleshentet nuk trukoheshin aspak. Dhe unë përdorja grim vetëm në skenë, sepse isha e detyruar nga kërkesat e saj, ndërsa jashtë as që bëhej fjalë. Vetëm disa vite më vonë, kur hyra në fakultet, fillova të përdorja një grim të lehtë, që normalisht e bëja vetë”. Më vonë filluan të dalin në modë edhe takat e larta, të cilat ishin disa centimetra më lart dhe disa vite më vonë nga këpucët me taka të ulëta të viteve ‘60. Gjithsesi, Zerina Kuke nuk duhej të bënte ndonjë përpjekje të madhe për t’u dukur bukur. Dhe, për sa i përket trukut, ai nuk ishte i tillë për të rregulluar ndonjë defekt, sepse të tilla nuk kishte. “Tani kam filluar të grimohem më shumë për të mbuluar disa gjurmë të viteve”. Dhe pse tek ajo duken sikur kanë ndalur.

Edhe truku josh kur është i ndaluar

Kishte nisur të lyente sytë me laps fshehurazi në tualetet e shkollës, mirëpo kur po kthehej për në shtëpi nga gjimnazi i saj “Partizani”, diçka e papritur ia prishi gjithë kapardisjen gjimnazistes: arriti të shquajë mamin për së largu. “Që nga çasti që e pashë e tërë rrugës që i afrohesha, ndërkohë që kisha ngadalësuar hapin, fërkoja sytë që të fshija lapsin. Po gjurmët me siguri që kishin mbetur e mami e dalloi menjëherë që unë isha lyer. Atë ditë e kishim temën e bisedës në shtëpi”. Sepse vitet (Gerta Heta ka qenë gjimnaziste në fillim të viteve ’90) ishin të tilla që të bëje një vizë me laps sysh ishte si ta kishe hequr vizën mbi rregulla. Por gjithsesi zakoni i ri nuk do harrohej me një të bërtitur. “Adoleshenca bënte të vetën”. Dhe adoleshenca e mësonte që të mos dëgjonte çfarë thoshte mami, por të vazhdonte me pasionin më të ri të zbuluar. “Bashkë me disa shoqe, kishim blerë laps të zi sysh dhe lyheshim në tualetet e gjimnazit. Ishte koha kur ishte në modë ajo vija e lapsit brenda syrit dhe grimi im fillonte e mbaronte te lapsi, ndërsa buzët nuk më pëlqente t’i lyeja”. Sepse Gerta Heta në të vërtetë nuk kishte ndonjë pasion të çmendur për grimin në vetvete sesa për të provuar diçka të re që mbante pak modë e pak rebelim brenda. Aq e vërtetë kjo, sa nuk eksperimentoi më me elementet e grimit për vite me radhë. “Për herë të parë kam aplikuar fondotintë kur isha 24 vjeç. Këtë e bëra në një qendër estetike në SHBA për një test që përcaktonte nuancën më të përshtashme për ngjyrën e lëkurës sime. Kaq! Unë nuk jam tip i lidhur pas trukut”. Sepse ajo preferon stilin sportiv sesa atë të “pispillosur” dhe ngjan ende si ajo gjimnazistja me laps të zbehtë në sy.

Mascara “Gaçe”

Grimi i saj, ashtu si modeli i flokëve apo stili, nuk ngjan me atë të dikurshmin. Shumë eksperimente, deri në fiksimin e një look-u që duket se po e personifikon Aurela Gaçen, vajzën me temperament të fortë, që dhe grimin e bën të tillë. Sytë janë përherë të theksuar me pluhur e laps të zi dhe qerpikët e zgjatur deri në maksimum me forcën e rimelave cilësorë. Ah, meqë jemi te rimeli, ai është i pari element truku i përdorur prej Aurelës, por në një formë aspak të ngjashme me rimelët që na pranon perceptimi i sotëm. Në atë kohë, gjimnazistja e ardhur nga Llakatundi i Vlorës, për pak sa nuk konkurroi Eugene Rimmel-in, shpikësin e parë të rimelit, apo Williams-in, që krijoi rimelin modern me sajesën e saj origjinale për të lyer qerpikët. “Dija që qerpikët zgjateshin dhe ngjyroseshin me rimel, që ishte një bojë e zezë që aplikohej me furçë, po që unë nuk kisha ku e gjeja... dhe ç’bëj? Marr bojë këpucësh nga ajo që kishim atëherë në kuti me kapak dhe një furçë dhëmbësh dhe lyej qerpikët me të”. Rezultati? Aspak i padukshëm, por po të ishte zgjidhja më e mirë e mundshme, kutia e bojës së këpucëve nuk do rrinte aty ku rri, por do rreshtohej në një varg me pudrën, buzëkuqet, parfumin. Çfarë makthi! Dhe rimeli që ne përdorim përmban pikërisht qymyr, ashtu si boja, por ai ka përbërës shtesë që syri të mos trajtohet si lëkurë këpucësh. Aurela, gjithsesi arriti të kishte atë që donte në adoleshencën e saj: qerpikë të lyer, që me siguri e dalluan për ca ditë nga bashkëmoshataret më pak fantazioze. Ashtu si sot dallohet me atë grimin e theksuar rreth syve, veçse tashmë produktet ia beson fjalës më të fundit të industrisë së kozmetikës.

E trukuara Beti

Folëset e lajmeve kanë gjithmonë ca garanci kur ulen në karrigen e studios më të rëndësishme të një televizioni: tekstin në prompt, një ide rreth lajmeve, që nuk do t’i linte në baltë në çdo të papritur, vëmendjen e stafit dhe një look të përshtatshëm. Pjesë e tij është edhe truku profesional, në masë dhe i efektshëm, që u heq folëseve shqetësimin e pamjes së jashtme. Por sa pa ardhur koha që t’ua lënë grimierëve në dorë, ato kanë pasur aventurat e tyre personale, të cilat nuk kanë përfunduar përherë me sukses. Sepse herët e para nuk janë të thjeshta dhe jo vetëm para kamerës apo letrës, por edhe para pasqyrës.  Gazetarja Beti Njuma, për shembull, herën e parë që provoi të hiqte vetullat bëri lëmsh gjithçka. “Duhet të kem qenë në klasë të tetë kur vendosa të hiqja vetullat me piskatoren e mamit. Por i kam bërë aq të holla, sa ato binin në sy menjëherë. Mami më tërhoqi vërejtje sigurisht dhe mori masë ndëshkimore... të më fshihte piskatoren”. Deri në atë kohë Beti kishte arritur ta mbante të fshehur nga prindërit fytyrën e trukuar, por ja që vetullat e holla ia zbuluan kartat. “Lyhesha në orët e mësimit. Isha në klasë të shtatë kur fillova të përdorja lapsin e syve dhe rimelin. Këtë arrija ta mbaja të fshehur nga prindërit, por di që për vetullat e holla dhe thonjtë e gjatë e të lyer më tërhiqnin vërejtje. Prapë nuk mund të them se kam pasur probleme. Gjithçka erdhi natyrshëm, ndoshta ishte koha kur të gjitha vajzat e asaj moshe fillonin të kujdeseshin për pamjen dhe veshjen”. Ndoshta për këtë natyrshmëri, nga kjo kohë i vijnë vetëm kujtime dhe jo ndonjë ndjesi e veçantë, sepse truku nuk ka qenë më shumë se sipërfaqësor për të, ashtu si është dhe sot për një gazetare televizoni.