-Pas koncertit u krijuan momente shumë emocionuese, a e prisnit diçka të tillë?
Koncerti i së premtes ishte një koncert i veçantë. Për një moment në ditët para koncertit duket se u ngatërrova midis intervistave, historive, një të shkuare të cilën e njihja dhe për hir të saj do të realizoja një koncert ndryshe. Përveç veprave që do interpretonim, figurat të cilat përkujtoheshin ishin jo vetëm të njohura por lidheshin dhe kishin të bënin me mua përtej violinës. E megjithatë koncerti ishte impenjativ në sensin e të qenit një koncert duo, një duo për violinë e piano me vepra të Shumanit e Brahmsit, me veçantinë e veprave të vjetra shqiptare të cilat duket se ngacmuan shtypin dhe median elektronike, bashkë me misionin e veçantë të këtij koncerti, nderimin e figurës së Lef Nosit. Në të vërtetë dëshiroja që koncerti të shkonte sa më mirë në të gjitha drejtimet, nga interpretimi, i cili mbetet i njëjtë në të gjitha koncertet, pjesëmarrja e publikut dhe reagimi i tij në sallë. Ishte emocionuese që publiku nuk largohej, duhej ta falënderoja sërish për nderimin me pjesëmarrjen në këtë koncert. Violina dhe piano duhet të tingëllonin mirë, si në çdo koncert për të përmbushur atë mision të artistit, emocionin për publikun. Violina dhe piano duhet të emociononin shumë në emër të një nderimi për një figurë ose më shumë figura që patën një fat tragjik e të hidhur... Ishte misioni ynë të dhuronim sa më shumë emocione ndoshta dhe për faktin e dy kompozitorëve shqiptarë të vjetër pjesë e të cilëve përbënin dy pjesët e para të koncertit dhe interpretoheshin për herë të parë. Ishte publiku që na dhuroi në fund të koncertit shumë emocion dhe i dha kuptim përkushtimit dhe lodhjes si në realizmin e koncertit si aktivitet, ashtu dhe fushës profesionale duke na dhuruar momente prekëse që i dëshiron çdo artist.

-Si ju lindi ideja për realizimin e këtij koncerti në nderim të figurës së Lef Nosit?
Koncerti u realizua me ndihmën e Postës Shqiptare dhe shoqatës “Bota e artit”. Ishte një dëshirë e vjetër për të realizuar diçka në kujtim të këtij personaliteti, i cili lidhet dhe me familjen time. Në një moment të caktuar u bë realitet, pas shumë përpjekjesh e mendimesh për të sjellë në skenë diçka të veçantë. Veprat e repertorit klasik, duos violinë e piano të cilat i studiova bashkë me pianisten Rudina Ciko mu dukën të pamjaftueshme, për një koncert të tillë. Prej më shumë se dy muajsh fillova të kërkoj e të pyes për një pjesë shqiptare që kisha dëgjuar dikur, një vepër të Fan Nolit për violinë. Njihet krijimtaria e tij muzikore ndonëse studimet për muzikë i ka kryer vonë... Kërkova në biblioteka, në Arkivin e Shtetit, pa mundur ta gjej këtë pjesë, e cila hyri në repertorin koncertit ose më saktë në idetë e mia pa qenë e pranishme. Në këtë periudhë të vështirë të ngjeshur koncertore, ku sallat e Tiranës ishin pothuajse të zëna, prenotova midis pak datave të lira datën 9 maj, në sallën e Akademisë së Arteve duke shpresuar se kjo pjesë e Nolit do të gjendej. Përpjekjet brenda Tiranës duket se mbaruan... Ndoshta kjo pjesë gjendej dhe në Shqipëri..., megjithatë në pamundësi vazhdova kërkimet përtej, tek mërgimtarët shqiptarë. Dija shumë pak për këtë sonatë që ndoshta krahasuar me shkrimet e Nolit dhe vepra e tjera të tij nuk ishte shumë e rëndësishme. Megjithatë koncerti në nderim të Lef Nosit duket se e kërkonte një pjesë të tillë. Miqësia midis këtyre dy personaliteteve, violina që Fan Noli kur largohet në Amerikë i lë Lef Nosit ishte një motiv për kërkime të mëtejshme, ndonëse data e koncertit po afronte. Dua ti falënderoj të gjithë ata që u përpoqën e kujdesën për gjetjen e kësaj partiture, Mërgim Korçën dhe At Artur Liolinin nga Bostoni, i cili më adresoi tek dirigjenti Eno Koço. Teknologjia e internetit e lehtësoi komunikimin, ndërsa partin e sonatës e kishte dirigjenti Eno Koço bashkë me disa pjesë të tjera për violinë të Thoma Nasit, emër i njohur në muzikën shqiptare. Stina koncertore e RTSH ofronte një koncert të dirigjentit Eno Koço dhe kështu partet mbërritën në Tiranë gati 10 ditë para koncertit, duke plotësuar kështu programin me vepra të vjetra shqiptare. Ishte një xhest fisnik nga profesor Eno Koço.

-Sa i vështirë ishte realizmi i këtij koncerti?
Ndryshe nga koncertet e tjera në këtë rast përgjegjësia ishte më e madhe. Kishim një koncert recital me një program të plotë, një mision për të nderuar figurat që lidheshin me historinë dhe muzikën, pra kërkohej një organizim paksa më i vështirë. Nderimi i Lef Nosit lidhej me 95-vjetorin e pullës së parë shqiptare, 100-vjetorin e meshës së parë së Fan Nolit, 120- vjetorin e lindjes së Brahmsit i quajtur viti i Brahmsit, pothuaj çdo pjesë koncertit lidhej me një ngjarje, përkujtonte diçka. Në momente të caktuara mu duk se e kisha harruar faktin se isha violinistja që do të interpretonte në një koncert recital, isha përfshirë në ankthin e realizmit të një aktiviteti me përmasa më të mëdha. Lef Nosi, Fan Noli, Thoma Nasi të gjithë ishin të ngatërruar me të shkuarën. Në një fjalim të mbajtur nga Noli për vrasjen Spiro Kosturit në vitin 1906, gazetat shkruanin se ata që e kishin humbur këtë përshpirtje nuk kishin humbur fjalët e Nolit por më shumë se kaq, Noli nuk fliste, por këndonte. Të gjitha këto pasazhe të së kaluarës, miqësia e Kosturëve me Thoma Nasin, me krijimin e bandave muzikore, miqësia e Nolit me plakun e Kosturëve Jovan Kosturi, ajo fotografi 40- vjeçare e ruajtur nga mbesa e Lef Nosit Adelina Kosturi bashkë me fotografinë e djalit të saj Skënder Kosturi, duket se më impenjonin që në këtë koncert violina dhe piano me të vërtetë të këndonte...

-Në këtë koncert interpretuat së bashku me pianisten Rudina Ciko. Diçka të veçantë rreth këtij bashkëpunimi?
Prej kohësh interpretoj me pianisten Rudina Ciko, ky ishte një tjetër koncert impenjativ me vepra të rëndësishme të literaturës violinistike dhe jo vetëm të kaq. Këto vepra, sonata numër 1 e Brahmsit, sonata e Shumanit përbëjnë dhe një pjesë të vështirë e të rëndësishme të repertorit pianistik. Realizmi i koncerteve në Tiranë për shkak të publikut dhe sallave, kushteve të një vendi të vogël ndikonin në realizmin e koncerteve të vazhdueshme me vepra premierë. Çdo koncert vjen me repertor të ri dhe përsëritja është e pakët. Kjo veçanti e koncerteve kërkon një punë shumë impenjative, e cila është e njëjtë për pianistin dhe violinistin. Kështu çdo koncert është premierë, me vepra që realizohen për herë të parë dhe pasohen nga një tjetër koncert, i cili përmban sërish vepra të reja. Koncerti i radhës është shumë shpejt, pas tre javësh, me repertor të ri dhe ky është komenti më i bukur ose më me vlerë për bashkëpunimin me pianisten, bashkangjitur me aktivitetin e saj koncertor si soliste dhe pjesëmarrjen në shumë aktivitete duke treguar përkushtim dhe profesionalizëm. Ishin ato momente në fund të koncertit, publiku, i cili dhuroi duartrokitje për këtë bashkëpunim.

-Ç’mund të na thuash për sonatën e Fan Nolit?
Kjo sonatë mban datën 31 mars 1937 dhe përkon me periudhën e studimeve të Fan Nolit si kompozitor në Boston. Duke parë partet, ndoshta Noli e ka shkruar dhe nuk e ka rishikuar më. Jam munduar të ruaj aplikaturat origjinale. Dallohet që është një detyrë kursi sipas dhe shënimeve në faqen e parë të sonatës, shkruar qartë dhe jemi munduar të përshtatim ndjesinë tonë për ti dhënë veprës karakterin dhe veçantinë. Pjesa tjetër e Thoma Nasit tingëllon bukur, ndonëse një pjesë e vogël është shkruar me dashuri dhe profesionalizëm, pjesët e tjera të Thoma Nasit si: “Bilbili”, “E qarë” do ti interpretojmë në koncertin e ardhshëm.

-U shprehët se shumë shpejt do të realizoni një koncert tjetër. Mund të na zbuloni diçka rreth repertorit?
Ky koncert realizohet në kuadrin e edicionit të tretë të aktivitetit “Maratona e muzikës violinistike” mbështetur nga MTKRS, me veçantinë e një programi shqiptar dhe amerikan për të sjellë sërish vepra premierë, autorët e të cilëve do doja ti lija surprizë.

-A ndjeheni e kënaqur pas këtij koncerti?
Ndjehem e kënaqur për faktin reagimit të medias i cili ishte me të vërtetë i madh, me publikun pjesëmarrës reagimin dhe kënaqësinë që më dhuroi në këtë koncert. Ishte një koncert që më emocionoi dhe më dhuroi shumë sadisfaksion.