Gjuhëtarja, që jo rastësisht quan sendin më të çmuar bibliotekën e saj dhe kryetarja e Komisionit të Edukimit në Partinë Socialiste, që jo rastësisht ka si moto “Për një shqiptari të re”

Cila është ideja jote për lumturinë e vërtetë?

Lumturi e vërtetë? Ky besoj se është koncept thjesht libror, por nëse e relativizojmë termin mund të them se do isha e lumtur nëse realizohesha mirë si nënë e grua në familjen time, si profesioniste “kalibri” në veprimtarinë e angazhuar dhe si pjesëz e nevojshme në thurjen shoqërore të mjedisit ku jetoj.

Cila është frika më e madhe?

Kam shumë frikëra: që nga fobia ndaj qenve apo ajo e humbjes së logjikës në ndeshtrashat e padëshiruara të jetës e deri te ajo universale, frikës nga Zoti.

Kë person të gjallë admiron më shumë?

Kjo është një pyetje e vështirë, pasi admirimi është një shkallë shumë e lartë ndjesie dhe arsyeje e kësisoj mund të admirohen aktet dhe gjestet e heronjve, shenjtorëve apo edhe ato momente kur një njeri “i zakonshëm” kryen ndërmarrje të jashtëzakonshme, që kërkojnë kurajë e besim të pakushtëzuar. E sikundër nuk ekzistojnë shenjtorë të gjallë, ashtu nuk besoj se do mund të bie në stadin e admirimit për kë nuk ka dëshmuar me jetën e vet disa nga këto cilësi; ndryshe është të dashurosh dikë.

Cili është ai tipar i të tjerëve që të ngjall mëshirë?

Ç’do të thotë mëshirë? Në shoqërinë shqiptare ky nocion është shumë i papërcaktuar, por nëse keni ndërmend atë që kam dhe unë, mund të them se njerëzit e braktisur, qofshin fëmijë apo në moshë të shtyrë. Besoj se nuk është thjesht keqardhje, është shumë më tepër, ndofta pikërisht mëshirë në kuptimin pozitiv të fjalës.

Ekstravaganca jote më e madhe?

Kohët e fundit? Anëtarësimi në Partinë Socialiste. Është një ekstravagancë në kuptimin e vërtetë të termit. Një zgjedhje e papritur, ndonëse e domosdoshme për stadin në të cilin ndodhet sot Shqipëria. Ekstravagancë, për këdo që ka një ëndërr dhe sheh te PS-ja potencialin për ndryshim të shpejtë e të madh. Në momente të ndryshme zgjedhje të tilla në jetë besoj se janë ekstravagante; edhe patër Anton Harapi pat bërë një kësisoj zgjedhjeje dhe, ndonëse kjo i kushtoi jetën, ai pat bërë zgjedhjen më të mirë. Afërmendsh që unë nuk jam patër Antoni, por as momenti nuk është ai i viteve të errëta Dyzet.

Cili është udhëtimi yt i preferuar?

Ai në Veri të Shqipërisë. Kryesisht në Malci t’Madhe e sidomos në luginën e Prronit Thatë.

Në ç’rast mund të gënjesh?

Kur ndjehem e dobët. E urrej këtë dhe vetëndëshkohem në ato rasa që e kap veten “gafil”.

Personi që përçmon më shumë?

Nuk do doja ta thosha. Do ishte e tepërt ta bëja publike pa nevojë.

Cilat fjalë ose shprehje përdor më shpesh?

Këtë duhet të ma thonë të tjerët. Nëse do vija re diçka stereotipike në të folurën time, do përpiqesha të mos e bëja. Kam frikë edhe nga konformizmi.

Pengu yt më i madh?

Këtë ia konfidoj vetëm Zotit tim në lutjet e mia.

Kur dhe ku ke qenë e lumtur?

Prapë me këtë historinë e lumturisë? Kam qenë shpesh e lumtur dhe shpesh e palumtur; kjo është jeta, këto dy ndjenja janë në balancë nëse ke një jetë normale. Unë besoj se kam një jetë pak a shumë normale e kështu dhe lumturitë e mia janë krejt afër atyre të njerëzve të zakonshëm. Ç’të të them, “big brother”-in a “telenovelën” time?!

Në ç’gjendje shpirtërore je tani?

Mjaft të mirë. Jam e kënaqur.

Nëse do të mundeshe të  ndryshoje diçka te vetja, çfarë do ishte ajo?

Të mos i merrja shumë seriozisht njerëzit. Ndofta do rregulloja diçka në mekanizmin tim të raportimit me botën e jashtme, por besoj se këtë duan shumica e të gjallëve.

Ç’gjë e konsideron arritjen tënde më të madhe?

Faktin që jam këtu kështu; faktin që kam fuqi dhe motiv të luftoj dhe faktin që nuk kam humbur kënaqësinë që japin gjërat e vogla.

Po të vdisje dhe të mund të rimishëroheshe në një tjetër njeri apo diçka tjetër, çfarë do doje të ishe?

Nuk imagjinoj të rimishërohem në “diçka”, send, frymor apo alien. Madje në këtë kuptim nuk jam pitagoriane. I përkas një mendësie monoteiste. Por nëse do isha e detyruar të mishërohesha në një person tjetër, do zgjidhja Eqrem Çabejn, pikërisht për plotninë e tij morale, humane e shkencore.

Po sikur të mund të shndërroheshe në diçka, ç’do të doje?

Këtë sinqerisht nuk kam fuqi ta imagjinoj dot. Në një send?! Më bën për të qeshur. Ndofta në “Mesharin” e Gjon Buzukut. Ha, ha! Të paktën t’i shërbej një ideje të mirë: gjuhës së popullit tim.

Cili është sendi më i çmuar që zotëron?

Sendi? Nëse quhet “send” biblioteka, atëherë biblioteka ime është sendi më i çmuar për mua.

Kë quan pikën më të thellë të mjerimit?

Kur mbërrin në atë pikë që nuk beson më në asgjë dhe tek askush.

Ku do të të pëlqente të jetoje?

Kam pasur fatin të zgjedh për të jetuar ndërmjet Amerikës, Europës Schengen dhe Shqipërisë. Zgjodha Shqipërinë, ndonëse jetën e kisha ndërtuar jashtë. Më pëlqen të jetoj këtu.

Ndër veprimtaritë që merresh, cila është e preferuara jote?

Edukimi gjuhësor demokratik i shoqërisë shqiptare. Pa realizuar demokratizimin gjuhësor, ka pak gjasa të demokratizohet vërtet mendimi në Shqipëri. Tek e fundit, gjithçka është gjuhë, edhe vetë mendimi.

Cila është karakteristika jote më e spikatur?

Që shoh anën pozitive të gjërave. Për këtë jam e ndërgjegjshme. I konsideroj të gjitha të mundshme dhe të zgjidhshme.

Veçoria që pëlqen më shumë te një mashkull?

Burrnia.

Veçoria që pëlqen më shumë te një femër?

Feminiliteti.

Cilët janë shkrimtarët e tu të preferuar?

Dante Alighieri, Charles Baudelaire dhe Herman Hesse. Ndër shqiptarë, ndofta Migjeni.

Cili është heroi yt në art?

Heronjtë e veprave artistike i takojnë fëminisë dhe deri diku rinisë së parë. Tani nuk kam heronj në art. Tashmë jam mjaftueshëm racionale për të pasur një hero fiction.

Kë ke heronj në jetën reale?

At Zef Pllumin. Kam qenë me fat që e kam pasur hero dhe mik. Ky kombinim është vërtet shumë i rrallë.

Cilat gjëra nuk të pëlqejnë fare?

“Dolce far niente”; shqip: “Të vrasësh kohën”, nuk më pëlqen fare.

Si do pëlqeje të vdisje?

Me njerëzit e dashur pranë. Rrethanat e jetës janë të paparashikueshme. Nëse do t’i kem pranë ato çaste, besoj se s’mund të lyp më tepër.

Cila është motoja jote?

“Për një shqiptarí të re”, në kuptimin e asaj shqiptarie që e gjen rrugën e natyrshme në gjirin e familjes europiane, pa humbur vetitë më të mira historike e aktuale të gjindjes sonë dhe karakterit të saj ideal.