Përkthyesja e letërsisë franceze – dhe jo vetëm – rrëfen filozofinë e jetës së saj, ku lumturia e vërtetë nuk përbëhet veçse prej disa grimcash, ndërsa frika më e madhe, veç humbjes së njerëzve të dashur, është humbja e dinjitetit. Por me një “s’ke ç’i bën” (shprehjen që ajo e përdor më shpesh), duket se justifikon shumë gjëra. S’ke ç’i bën! Jo gjithçka shkon ashtu siç do të kishte dashur ajo.

Cila është ideja jote për lumturinë e vërtetë?

Të jetosh në një vend të lumtur, mes njerëzish të lumtur. Meqë kjo, mesa duket është e pamundur, atëherë është e kuptueshme se nuk ka lumturi të vërtetë, por vetëm çaste të lumtura.

Cila është frika më e madhe?

Kë të zgjedhësh si më të madhen nga frikërat? A mos është e paktë frika nga tërmetet? Po ajo nga kriminelët? Po frika se mos bëhesh qesharak ose se mos humb dinjitetin?  Sidoqoftë, besoj se frika më e madhe është të humbasësh njerëzit e dashur.

Kë person të gjallë admiron më shumë?

Këtë pyetje do të doja ta bëja edhe unë: kë të admirosh?! Natyrisht ka njerëz të nderuar e me plot merita, por deri te admirimi… Për fat të keq s’na kanë mbetur modele që mund t’i ndjekim.

Cili është ai tipar i të tjerëve që të ngjall mëshirë?

Ka dy lloje mëshire: mëshirë përbuzëse dhe mëshira që lind nga dhembshuria. Të parën  them se ta ngjall ajo prirje e njerëzve që vë mbi gjithçka egon vetjake. Për të dytën: të ngjallin mëshirë njerëzit që aspirojnë të realizojnë synime fisnike, por nuk i kanë aftësitë ose mundësitë për t’i arritur.

Ekstravaganca jote më e madhe?

Jam mjaft e përmbajtur. Nuk më pëlqejnë ekstravagancat. Nëse mund të quhet ekstravagancë: t’i heq vërejtjen një personi të panjohur që shkel rregullat qytetare. E kam bërë disa herë dhe kam shpëtuar pa ndonjë pasojë të papëlqyer. Çka tregon se nuk qëndron justifikimi për “të mos u përzier”: Ç’të duhet, kushedi se ç`të bën!

Cili është udhëtimi yt i preferuar?

Të njoh vende të reja, në Shqipëri ose jashtë vendit. Jam kureshtare të njoh botën shqiptare, përfshi Kosovën e Çamërinë. E kemi drejtuar vëmendjen te vendet e huaja. Vërtet që është me shumë interes çdo udhëtim në vende ku s’ke qenë ndonjëherë. Por nuk kuptohet mungesa e interesit për të njohur vendin tënd, për të vërejtur ndryshimet mes Veriut  e Jugut, fshatrave e qyteteve, provincës e kryeqytetit. Dallime që pasqyrohen në banesat, në veshje, në zakone, në cilësinë e jetës, në gatime, në të folme etj. Për fat të keq, ende nuk po vërehet një fillim i turizmit të brendshëm.

Në ç’rast mund të gënjesh?

Gjithnjë e më shumë po heq dorë nga gënjeshtra për të përligjur një vonesë në një takim. Mund të gënjej kur, nga një kërkesë këmbëngulëse, e pashqitur dhe e paarsyeshme e tjetrit, do të detyrohesha të bëja shkelje më të mëdha se gënjeshtra ndaj tij.

Personi që përçmon më shumë?

Personi me pushtet që gënjen një popull, sidomos kur ka të bëjë me një popull fëminor dhe primitiv. 

Cilat fjalë ose shprehje përdor më shpesh?

Vërej se përdor shpesh: “S`ke ç`i bën”. Aq shumë janë rastet kur përplasemi me murin e pamundësisë për ndryshim.

Pengu yt më i madh?

Kur nëna më dërgoi të blija bukë dhe unë u harrova me muhabete me një shoqe e i thashë se ishte mbyllur dyqani. Ishte porosia e fundit që më bënte.

Kur dhe ku ke qenë e lumtur?

Përgjigja besoj se është standarde. Në fëmijëri.

Në ç’gjendje shpirtërore je tani?

Pesimiste në mendim, optimiste në vullnet.

Nëse do të mundeshe të  ndryshoje diçka te vetja, çfarë do ishte ajo?

Të isha më pak e shqetësuar. Dhe (sa për humor): Të kisha flokë të dredhur që të mos isha e detyruar t`u bëja ndonjë shërbim.

Ç’gjë e konsideron arritjen tënde më të madhe?

Realizimin e ëndrrave me forcat e mia.

Po të vdisje dhe të mund të rimishëroheshe në një tjetër njeri apo diçka tjetër, çfarë do doje të ishe?

Një njeri i lumtur.

Po sikur të mund shndërroheshe në diçka, ç’do të doje?

Në një gur. Guri është i fortë, është i bukur, është i pastër, është edhe i vlefshëm për ndërtime të qëndrueshme. Madje, sipas një karikaturisti plot humor të mençur, guri edhe mendon.

Cili është sendi më i çmuar që zotëron?

Një unazë me gur të çmuar, që e kam kujtim nga nëna ime. Është sendi më i çmuar, jo për atë vlerë materiale kushedi çfarë që ka,  por për vlerën e madhe afektive.

Kë quan pikën më të thellë të mjerimit?

Të humbasësh dinjitetin. Kjo që them, s’është gjë e re. Populli e thotë më së miri: Më mirë nën dhe e i nderuar se pa nder e mbi dhe.

Ku do të pëlqente të jetoje?

Në një fshat francez. Francezët e provincës kanë ruajtur më mirë se ata të qyteteve virtytet e bukura, që e shquajnë këtë popull të mrekullueshëm.

Ndër veprimtaritë që merresh, cila është e preferuara jote?

Përkthimi. Ka qenë dëshira ime e hershme. Puna në shtëpinë botuese “Naim Frashëri” dhe leximi qysh në rini i veprave të përkthyesve të shquar më kanë dhënë dorë të përfitoj nga të fshehtat e kësaj veprimtarie letrare, që është mjeshtëri dhe art njëkohësisht.

Cila është karakteristika jote më e spikatur?

Këtë më mirë mund të ta thonë të tjerët. Nuk e di sa objektiv mund të jetë njeriu kur është fjala për veten. Ndofta durimi, qëndrueshmëria.

Veçoria që pëlqen më shumë te një mashkull?

Fisnikëria.

Veçoria që pëlqen më shumë te një femër?

Shpirtbutësia.

Cilët janë shkrimtarët e tu të preferuar?

Nga shqiptarët: I. Kadare, F. Kongoli. Nga të huajt: Prusti, Xhojsi, T. Mani, Koetze, etj.

Cili është heroi yt në art?

Don Kishoti. Është shumë prekëse fisnikëria e tij, sidomos në një botë prozaike dhe egoiste.

Kë ke heronj në jetën reale?

Nënë Terezën. Atë po, që e adhuroj.

Cilat gjëra nuk të pëlqejnë fare?

Qëndrimi prej frikacaku, indiferenti dhe egoisti i mjaft prej intelektualëve shqiptarë.  Mendoj se intelektuali ka përgjegjësi më të madhe se politikani për mosvajtjen mbarë të punëve.

Si do pëlqeje të vdisje?

E paralajmëruar.

Cila është motoja jote?

Është motoja e A. Gramshit: “Mund të jemi pesimistë në mendim, por duhet të jemi optimistë me vullnet”.