Ka zgjedhur të bëjë radio dhe vetëm radio. Ama nuk i ka rezistuar dot tundimit për t’u shfaqur në ekran dhe e ka bërë. Duke zgjedhur një strategji shumë të kujdesshme të shfaqjes gradualisht. Por ja që ekrani ka të tjera avantazhe krahasuar me radion. Të jep edhe kënaqësinë e një shkrimi në revistë dhe të kthen në personazh. Kështu ka ndodhur me Eno Popin

Klaudeta Skënderasi

Është vërtet zëri më i pangatërrueshëm. Mjafton vetëm sa të thotë “Përshëndetje! Si je?” dhe të vjen menjëherë një nga zërat që veshi ta ka kapur thuajse aq shpesh sa ç’është mësuar të dëgjojë zërin e mamit. Se, ashtu si mamin, edhe sikur të mos duash ta dëgjosh, s’ke nga ia mban. Në mos gjithë ditën, të ndodh shpesh që të dëgjosh e të shohësh “Top Albania”-n e “Top Channel”-in dhe këtu do ta dëgjosh se s’bën: “Live from Tirana”, “Top Dance, “New Day” e çdo spot televiziv që përcillet nga zëri i tij. Pastaj, me aq vite sa ka Eno Popi që punon në radio, na është bërë si i shtëpisë, nga ata që, le të jenë llafazanë sa të duan, nuk të besdisin. Se zëri ka të bëjë shumë. Fundja, sikur të mos ishte për atë zë, ndoshta radioja nuk do ishte për Enon kjo që është sot: “Dashuria ime e madhe, pasioni im i pavdekshëm, mendimi im, ajo që nuk kam për ta braktisur kurrë”. Mos merrni kot! E dimë që kështu flitet për të dashurën, domethënë për një të dashur që të ka marrë mendtë e të ka zënë qymyri keq, aq keq sa je gati t’i zgjasësh një unazë i ulur në gjunjë. Por në këtë rast nuk e ka aspak fjalën për të. Epo ja, pak a shumë kështu është edhe puna e radios për Enon, siç e thotë dhe vetë: “E dashura e parë, të cilën e merr për grua”. Tani Enoja vërtet e ka tradhtuar një çikë me televizionin, por është nga ato tradhtitë që falen. I thonë televizion, të josh deri sa bëhet i parezistueshëm e të shtyn të tradhtosh edhe atë që e ke dashuruar që fëmijë.

Ishte fare i vogël kur iu mbush mendja që të trokiste në dyert e Radio Tiranës bashkë me një tufë kalamajsh të tjerë. Dhe e pranuan. I vogël vërtet, po zërin ama e kishte tamam për atë punë. E po t’i shtosh kësaj edhe orë e orë të tëra të kaluara duke dëgjuar i uritur radiot italiane, Eno Popi kthehej në një nga ata që mund ta lije pa frikë para mikrofonit. Ja, kaq u desh që të lidhej aq fort me radion e të kishte një profesion që pa mbushur ende të tetëmbëdhjetat. E jo një profesion dosido. Por një nga ata që të bëjnë të njohur. Të njohur nga zëri, kuptohet. “Ishte viti ‘97 kur u hap “Radio Koha” dhe njëkohësisht periudha kur jam përpjekur të mbaj mbi supe gjëra të mëdha. Kam provuar të bëj edhe gazetarinë e terrenit, madje edhe atë televizive. Por kuptova se nuk mund të matesha me gazetarë me nga 20 vjet karrierë. Unë e them sinqerisht se kam dështuar në fillimet e mia duke u përpjekur të bëja gjëra të rëndësishme”.

Por ja që ndonjëherë mjafton të provosh. Se si të del, kjo pak rëndësi ka. Dhe Enoja është shembulli më i mirë që të tregon se si të provosh të bësh edhe atë që nuk e ke bërë ndonjëherë. Për shembull, me mikrofonin në dorë të shkosh e t’i thuash Fatos Nanos: “Xhaxhi Fatosi, do më japësh një intervistë për Radio Kohën?”. Si mund të mos e përfillte xhaxhi Fatosi gazetarin më të vogël? Intervistë vërtet nuk i dha, por ama pa përgjigje nuk e la: “Xhaxhi do japë një konferencë shtypi për dhjetë minuta”. Tani që kanë kaluar kohë që Enoja ka mbaruar studimet për gazetari e një vit master për media e komunikim në Itali, gjërat janë kokë e këmbë ndryshe. Nuk është më 16 vjeç. Asokohe gjërat rridhnin ndryshe.   

Do duhej vetëm të krijohej “Top Albania Radio” që Eno Popi të ngulte këmbët mirë aty, të kthehej në imazh të një radioje të fuqishme e më pas edhe zëri zyrtar i “Top Channel”-it. Të mos mungonte për asnjë ditë në transmetimin e emisioneve më trendy, jo vetëm muzikorë, e të kthehej jo vetëm në një nga zërat më të bukur, por edhe më të dëgjuar.

Por le të rrimë shtrembër e të flasim drejt. Radioja ngelet radio. Vërtet një stërvitje shumë e mirë, gati një shkollë më vete e një eksperiencë e çmuar, sidomos kur ke rastin të punosh me profesionistë si Adi Krasta, por gjithsesi është radio. Nuk të bën të famshëm, nuk të lançon, as të jep kënaqësinë e të qenit fytyrë e njohur, nuk të bën protagonist, nuk të jep shansin të jesh në faqet e shtypit e të bëhesh figurë mediatike. Dhe Enoja nuk është se nuk e di këtë. E ka ditur që në fillim. Që radioja ngelet pasioni i tij e një nga gjërat më të rëndësishme, këtë nuk e luan as topi. Por kjo është tjetër çështje, ndaj e lëmë mënjanë.

Thellë-thellë edhe Enoja i ka ca doza protagonizmi. Pse, ai nuk do që të jetë në qendër të vëmendjes?! Ta njohin në rrugë e t’i bëjnë intervista?! Plastë ai që s’do! Se ata që i përvidheshin radios për të dalë në ekran nuk e bënin kot së koti. Sepse ekrani është tjetër gjë. Të jep pikërisht ato që radioja nuk mund të t’i japë kurrë. Po pra, edhe Enoja prandaj vendosi të dilte njëherë nga studioja e izoluar e radios. Por jo se doli për të mos u kthyer më. I kishte bërë hesapet mirë, me laps e me letër. Nuk bën shaka me radion Enoja. “Ishin kohët e para kur “Top Channel” sa ishte krijuar. Unë u shfaqa në ekran në emisionin “Top Select”. Kisha nevojë për të sa për të krijuar marrëdhënien time të parë me ekranin. Por që në fillim zgjedhja ime ka qenë kjo: të bëj televizion pa u shkëputur nga radioja”. Po sigurisht, sepse e dinte mirë se jo të gjithë ata që kishin lënë radion për ekranin, ia kishin dalë mbanë. Pse të rrezikonte kot? Më mirë të dukej e të zhdukej, të shfaqej e të mos shfaqej. “Televizioni të jep kënaqësi, të bën të njohur, por është një thikë me dy presa. Mund të të ngrejë ose të të rrëzojë njëherë e përgjithmonë”. Prandaj edhe kohët e “Select”-it nuk zgjatën shumë e Enoja u struk sërish aty ku ndihet aq mirë sa s’thuhet: në radio, për t’u shfaqur vetëm ca vite më pas në emisionin e përmëngjesshëm “New Day”.

I erdhi tamam në kohën e duhur e në formën e duhur “New day”. Një emision televiziv e radiofonik në të njëjtën kohë. Që nuk e shkëputi nga radioja dhe i siguroi një minutazh të përditshëm televiziv. “Ndodhi fare rastësisht”, tregon Eno. “Më thirrën një ditë, ndërsa isha ende në gjumë, të shkoja në emisionin e Adit sepse nuk kishte të ftuar. Vendosëm të flisnim për radion. E sigurisht që bashkëpunimi i hershëm i shumë viteve e bëri punën e tij. Ne kishim një komunikim të ndërtuar prej viteve kur kemi punuar bashkë në “Radio Koha”, ndaj nuk e kishim aspak të vështirë t’i përshtateshim njëri-tjetrit”. Qëlloi në shenjë me një shënjestër të pagabueshme. Ishte formati i duhur për t’iu rikthyer televizionit. Sepse vetëm pas fare pak kohësh do t’i shijonte ekranit edhe të shtunën në mbrëmje në “Big Brother”, si një nga bashkëprezantuesit.

Po a keni vënë re që Eno më shumë rri fshehur sesa shfaqet? Për shembull, është i pranishëm çdo ditë në një emision, por nuk e drejton vetë. Është pjesë e formatit të një spektakli të madh, por jo prezantuesi kryesor, në një kohë kur të gjithë synojnë të jenë të parët, të kenë emisionet e tyre, të nxjerrin nga goja helm për ata që i konkurrojnë e të hanë veten me thonj derisa t’ia dalin të jenë në qendër të vëmendjes. T’i mungojë guximi Enos vallë? Apo nuk i kanë propozuar ndonjëherë gjëra “të mëdha”? Në fakt, sipas tij, nuk është as e para as e dyta. Ka një tjetër filozofi. “Sot ka ikur koha e të qenit i pari. Sot duhet të jesh i aftë. Unë e kam zgjedhur vetë këtë pozicion. Të jem i përulur, i kujdesshëm, i përgjegjshëm. T’u imponohem të tjerëve butësisht, pa u bërë i bezdisshëm. Të shkaravitem për të tërhequr vëmendjen, këtë s’e bëj dot. Për momentin është më mirë të jem paksa në hije, që do të thotë krahu i djathtë e jo në qendër të një formati televiziv. Shfaqja e menjëhershme do më dëmtonte”. E ja që nuk i ka dalë aspak keq kështu, duke qenë i pranishëm, por duke mos marrë në duar programe të mëdha. Se pastaj mund të ndodhë që të shkelë në ndonjë dërrasë të kalbur dhe... lamtumirë karrierë. Dhe kjo nuk është se nuk ka ndodhur edhe më parë. Po meqë Enoja është aq i sinqertë sa të pranojë se shfaqja në TV nuk është se nuk i pëlqen, edhe ne kemi rast që ta shohim herë si të ftuar në emisione, herë duke kënduar në këngën e Vitit të Ri bashkë me stafin e Top Medias, herë në ndonjë intervistë. Ama, duke u kthyer gjithmonë po aty: në radio. Në dashurinë e tij në madhe, pra!

///// box////

Ata ishin tre

Bëjnë të njëjtin profesion, punojnë në të njëjtën media, kanë pak a shumë të njëjtën moshë dhe janë miq të ngushtë. Quhen Albana Osmani, Ledion Liço dhe Eno Popi. Në mos në ndonjë kafe aty rrotull “Top”-it, në ndonjë revistë thashethemesh të gjithë i kanë parë: ata rrinë gjithmonë bashkë. Të tre në pushimet mes emisioneve, të tre në kafet e pasdites, të tre duke u sorollatur nëpër dyqane apo duke kaluar mbrëmjet e fundjavës në pub. Domethënë të tre në një mendje. Por jo për të gjitha gjërat. Sepse, nëse Ledioni dhe Albana bëjnë pjesë në grupin “Sot brunë, nesër biondë”, bëjnë lojën e çmendur me look-un dhe si i shikon sot nuk i shikon nesër, me Enon ndryshon puna. Ka dhjetë vjet me po të njëjtën prerje flokësh, një veshje që në më të shumtën e rasteve ngelet sportive, me përjashtim të rasteve kur i duhet të dalë në “Big Brother” i veshur me kostum. E kemi pyetur edhe për herët kur vesh këmishë e jelek në “New Day”. Duket vërtet sikur imiton Adin. Por Enoja thotë “jo”. Është thjesht rastësi që ata kanë në gardërobën e tyre një veshje të ngjashme. Kur vjen puna tek veshjet, Enoja ka mendjen e tij. Edhe pse kalon pjesën më të madhe të kohës me fashion-istët Albana dhe Ledion, me siguri që nuk do të provonte kurrë të bënte çmenduri. As mos t’ju shkojë ndërmend se mund ta shihni ndonjëherë me flokë me fije a me ndonjë vath në vesh. Nuk do ta bënte kurrë. Për të tërhequr vëmendjen, jo njëherë.