Ëndrrën e të gjithë sportistëve e kanë shënuar tashmë në axhendë, sepse Pekini për to është larg vetëm në kohë. Lindita, Klodiana dhe Rovena tregojnë historitë vetjake, emocionet, përjetimet në prag të Lojërave Olimpike, para se të mbyllin valixhet. Ato valixhe që do të mbajnë uniformat ku shkruhet emri që do të bëjë të na rrahë zemra fort: Albania, dhe me ndonjë vend bosh për ndonjë dhuratë apo fustan të blerë në Kinë

Arta Çano

Të gjitha vendet e zëna nga të 110.000-ët e përkohshëm të Stadiumit Olimpik të Pekinit, transmetim i drejtpërdrejtë në qindra televizione, që asnjë aktivitet tjetër nuk e njeh, shikues nga të tëra anët e globit, që ngulen para ekranit dhe ora duket se ndalet, ashtu si luftërat dikur, kur nis Olimpiada.

Këtë vit, ethet e gushtit do ta zënë Tokën në datën 8 për ta përqendruar rreth flakës olimpike, pikërisht në atë datë kur shikuesit do shijojnë një nga festat më madhështore si ceremonia e hapjes së Lojërave Olimpike dhe paradën e ekipeve pjesëmarrëse, në të cilën Shqipëria është ndër të parat.

Delegacioni ynë, me privilegjin e shkronjës “A” të emërtimit ndërkombëtar, do ketë të ngulur sytë e të gjithë botës, të cilët nuk do të jenë pulitur pas përqendrimit për të mos humbur fillimin e paradës. Sigurisht që, pas ekipit madhështor të shtetit organizator, do duket edhe më i vogël, sepse përveç trajnerëve dhe përfaqësuesve zyrtarë, numri i sportistëve tanë pjesëmarrës do të jetë 10 ose 11, në rast se konfirmohet edhe pjesëmarrja e Romela Begajt, kampione e Evropës në peshëngritje. Sikur Romela të mund të qëndronte në renditjen botërore në një vend të favorshëm e të siguronte Olimpiadën, në këtë delegacion do kishte pesë femra.

Ndërkohë, katër nga ato janë në pritje për të marrë masat e kostumeve zyrtare për paradën e ceremonisë së hapjes, sepse e kanë të sigurt tashmë udhëtimin për në Lojërat Olimpike 2008: Lindita Kodra, Klodiana Shala dhe Rovena Marku do garojnë për ngjyrat e Shqipërisë në disiplinat e tyre: qitje, vrap dhe not, ndërsa e katërta është Diana Mata, trajnerja e Linditës, e cila si sportiste garuese, e ka përshkruar atë trajektore në Sidnei.

Dhe në një pikë të globit, dy djem 18 dhe 12 vjeç do picërrojnë sytë për të dalluar mami Linditën (me shumë mundësi bashkëshorti do ta ketë ndjekur në Pekin në rolin e tifozit më të çmendur të saj); prindërit për të dalluar vajzat për të cilat në ato çaste të thuash se ndihen krenarë është pak (sigurisht mami e babi i Rovenës 20-vjeçare do kenë nisur t’ia ndiejnë mungesën vajzës që rri me ta); partneri i Klodianës do jetë pjesë e delegacionit, sepse është trajneri i saj dhe mikeshat sigurisht do përloten kur të shquajnë portretet aq të njohura. Ndërsa sportistet do jenë aty, brenda zemrës që do nisë të mbajë gjallë globin për një muaj; do jenë nën flamurin që ne do emocionohemi kur ta dallojmë. Këtë flamur, katër vjet më parë, në Athinë e ka mbajtur Klodiana Shala, atletja që u vu në atë kohë në krye të grupit shqiptar për shkak të dy pjesëmarrjeve të saj në Olimpiadë.  

“Nuk është aq e lehtë në fakt. Provat për paradën nisin disa orë më parë, sepse janë shumë shtete dhe shumë sportistë. Por është një ngjarje shumë e bukur, aktiviteti më i madh që çdo sportist e ëndërron. Dhe këtë vit pa dyshim që do jetë një ceremoni madhështore. Të gjitha biletat janë shitur tashmë”, tregon atletja, që niset për në Pekin me një rekord të rëndësishëm, atë të pjesëmarrjes si sportiste në tri Olimpiada – diçka që s’e ka arritur askush tjetër në Shqipëri.

Por edhe Rovena Marku, notarja 20-vjeçare, ka çfarë të tregojë në këtë prag Olimpiade, duke sjellë ndërmend debutimin e saj olimpik. “Është shumë emocionues çasti kur shkel në stadium në ceremoninë e hapjes dhe ndjen që po përfaqëson vendin tënd. Në Olimpiadën e Athinës ne hymë të dytët pas vendit organizator, Greqisë, dhe kjo e bënte edhe më të veçantë atë çast. Ndihesh i barabartë me të gjitha shtetet e tjera, që ndonjëherë është e kundërta me klimën që ke lënë në vendin tënd. Por Olimpiada e ka këtë veçori”, kujton notarja përvojën e saj katër vjet më parë.

Si për të çuar deri në fund një “countdown” që pret Pekinin, formuar me numrat e pjesëmarrjes në lojëra olimpike të sportisteve tona, vijmë te Lindita Kodra, që e ka të parën Olimpiadë të karrierës së saj. Gjithsesi asaj nuk i bën syri “tërr” (është qitëse, nuk i lejohet kjo!) sepse titulli i kampiones së Evropës që mban, sigurisht, e bën të ndihet më e sigurt. Por ama dhe ajo i dorëzohet vështrimit të ujshëm, sepse përlotet tek tregon: “Mund të duket si ekzagjerim, por sinqerisht pranoj se nuk ka emocion që të krahasohet me atë kur ngjitesh në pod dhe dëgjon të thirret emri i shtetit tënd dhe të ngrihet flamuri yt”.

Por ajo shkon me avantazhin e vendit të katërt në Kupën e Botës, që u bë në Kinë në po atë poligon ku do zhvillohen edhe garat për Olimpiadën. “Ky kampionat ishte një ndihmë e madhe. Ishim në poligonin që do përdoret dhe në Olimpiadë dhe ne mësuam pozicionet, vendin ku liheshin armët, ku ishin tabelat, ku çlodheshim... gjithçka. Udhëtimi për në Pekin më ndihmoi që të mësohesha dhe me orën, që është gjashtë orë para tonës. Shtrihesha pa më ardhur gjumi, vetëm sepse atje ishte mbrëmje dhe zgjohesha me zile në kohën kur në Shqipëri do isha duke fjetur”.

Por jo të gjithë janë aq të aftë të vetëdisiplinohen sa Lindita. Klodiana Shalën, për shembull, ditët që kaloi në Pekin me një grup sportistësh për këtë qëllim thuajse nuk e ndihmuan fare (përveçse për të piketuar butique-ët ku do furnizohet me veshje e këpucë). “Duhej të qëndronim dhjetë ditë për t’u mësuar me vendin dhe orën. Po unë aty nga dita e nëntë fillova të mësohesha. Ne të nesërmen u nisëm pastaj”. Por ajo është mësuar me atë që ka më shumë rëndësi: garat. “Nuk është më si herën e parë në Sidnei, kur më kapën lotët dhe nuk dilja dot në pistë. Thuajse më kanë detyruar. Ndërsa tani e kam më të thjeshtë”.

Të gjitha e kanë kaluar atë sikletin e konkurrimit me sportistet e huaja, që dikur u dukeshin si me fuqi mbitokësore dhe emri i shtetit të shkruar mbi uniformën e tyre u ngjante si një emërtim jo gjeografik, por astronomik. “Dikur në konkurrimet e para ndërkombëtare, më kujtohet që si unë dhe sportistët e tjerë impresionoheshim nga gjithçka, qoftë edhe nga ndriçimi i një neoni, dhe kjo sigurisht që nuk i bënte mirë përqendrimit tonë, ndërsa sot nuk është ashtu. Më mjafton pozicioni im dhe tabela ku do gjuaj dhe nuk shpërqendrohem nga asgjë”, tregon Lindita Kodra.

Gjithsesi, të jesh më e rritur nuk është gjithmonë një çelës që rrotullohet në bravën e ndërgjegjes dhe di të mbyllë emocionet negative për të hapur të kundërtën e tyre. Rovena Marku tani e ndjen se nuk e kishte kuptuar mirë rëndësinë e një eventi të tillë, kur shkoi në Athinë katër vjet më parë. “Isha vetëm 17 vjeç dhe mesa duket nuk e kuptoja çfarë isha duke përjetuar. Kur e mendoj tani gjithë përvojën, nga parada e shteteve deri te konkurrimi, ndiej se nuk kam qenë edhe aq e emocionuar”.

Vetëm se kohë të tepërt për t’u marrë me analiza sportistët nuk kanë: orët e stërvitjes nga 4 në 7 dhe regjimi që duhet të ndjekin kushtëzon ditët, ndërsa aktivitetet ndërkombëtare që mbushin këtë periudhë para Olimpiadës (garat kualifikuese në Mançester ku mori pjesë Rovena, Kupa e Botës në Mynih për Linditën, Ballkaniada dhe Kampionati Evropian për Klodianën) u lënë pak ose aspak kohë deri në 28 korrik, kur do nisen drejt qendrës së botës për një muaj: Pekinit.

Dhe sportistet do jenë aty për të garuar për ngjyrat e Shqipërisë mes bliceve dhe kamerave, mes sportistëve nga e gjithë bota, në orën e ndalur të globit, si luftërat dikur.

Lindita Kodra, e lindura me pistoletë

46 vjeç

Disiplina: Qitje me pistoletë

Trajner: Diana Mata

E para nga shqiptaret që siguroi Olimpiadën me titullin e Kampiones së Evropës, fituar në Granada të Spanjës. Objektivat e të dyjave (sportistes e trajneres) janë të hyjnë në 8 finalistet. Qitëse e klubit “Studenti”, për të cilin ajo pranon se i ofron maksimumi që mund të pretendohet në Shqipëri.

Klodiana Shala, tri herë në Lojërat Olimpike

29 vjeç (do ta festojë ditëlindjen në Pekin)

Disiplina: Vrap (200 dhe 400 metra)

Trajner: Taulant Stërmasi (njëkohësisht partneri i saj)

E ka siguruar Olimpiadën me ftesë, edhe pse është e bindur se në garat në vazhdim do ta kapë normën. Shkon për të tretën herë në Olimpiadë. Do vrapojë në garat 200 metra dhe 400 metra (në rast se nuk do të ketë përplasje oraresh). Bebi që kishte planifikuar të sillte në jetë pas Pekinit duhet të presë dhe ca: rekordmenia shqiptare ka vendosur të marrë pjesë në Lojërat Mesdhetare të vitit tjetër.

Rovena Marku, vogëlushja e skuadrës shqiptare  

20 vjeç

Disiplina: Not (stili: not i lirë; 50 dhe 100 metra)

Trajner: Genci Oshafi

Studente e vitit të dytë në Akademinë e Sporteve, prej shtatë vjetësh kampione e Shqipërisë. Shkon në Pekin me ftesë speciale dhe synon të kapë atje normën e Olimpiadës. Sportistja nga Shkodra, që nuk ka një rrogë nga Federata, thekson: “Ia kam dalë nga mbështetja e madhe e familjes dhe e trajnerit Genci Oshafi, pa përkushtimin e të cilit nuk do kisha arritur kurrsesi këtu”.