-Valbona cila është e veçanta e ditës së sotme?
Sot, Valbona mbyll për këtë vit marrëdhënien akademike me Akademinë e Arteve në mësimdhënie dhe ka kënaqësinë që të firmosë kryerjen e terapisë studimore, bëj shaka! Shkolla është ambienti më i veçante për të krijuar, për tu frymëzuar dhe për të dhënë më të mirën. Lënda që dhashë këtë vit është baza e mjeshtërisë së aktorit dhe të regjisë për koreografët. Pata një bashkëpunim shumë të frytshëm me pedagogun e tyre të koreografisë Tan Ibërshimi, madje po mendonim që ta shfaqnim për publik të gjerë dhe jo vetëm në ditën e provimit, por siç duket është diçka që do të jetësohet në tetor. Kjo është faktikisht në shijen edhe në vizion që kam unë se si do të ripërtërihet profesioni ynë, pasi artistët e skenës kanë mbetur jashtë vëmendjes në këtë trajtë të re që ka marrë shoqëria, por që nuk mundet ta quajmë përjetësisht të re sepse vitet kanë kaluar, janë 17 vite. Nuk shkon të ankohemi në pritje pa bërë përpjekjen tonë për tu rintegruar apo për tu afruar me publikun dhe ndihem krenare për të gjithë ata kolegë që ç’bëjnë rrethin vicioz, apo rrethanat. Përse kjo natyrë të mos përgatitet te studentët? Të dinë se si ta kërkojnë publikun! Si duket kjo ide e imja vjen dhe nga përvoja që kam pasur me “Art Blu” qendra për promovimin e artit dhe të artistëve të cilën e kemi krijuar sëbashku me kolegen Monika Lubonja.

-Po flisni për qendrën “Art Blu”, por mund të na shpjegoni diçka më shumë rreth saj?
“Art Blu” është qendër për promovimin e artit dhe të artistëve dhe si e tillë këtë ka bërë dhe këtë do të bëjë. Konkretisht jemi në fazë aplikimesh për fonde dhe kjo ka peripecitë e veta gjithmonë. Veprat që kemi bërë kanë qenë të mirëpritura nga publiku. Veprat që kemi bërë kanë qenë të mirëpritura nga publiku. Ka qenë drama “Rini dhe çmenduri” me regji të Mehmet Xhelilit dhe komedia “Bebet e Kazanovës” me regji të Andia Xhungës. Pjesëmarrja jonë ka qenë dhe si këshilluese për artistët e rinj, pra në vijimësi këtë e parashohim angazhimin e energjive të reja krijuese. Nga kjo përvojë arrita të kuptoj më thjeshtë ato që na mungojnë dhe na takon si detyrë neve artistëve sepse nuk mund të presim pafundësisht nga strukturat e shtetit pa bërë tonën.

-Mendoni se duhet të ketë më shumë hapësira për artistët e rinj dhe sipas jush çfarë duhet të bëhet?
Ajo çfarë duhet të bëjmë ne janë dy gjëra, njëra është shpirti dhe dëshira që jo se nuk e kemi, por për mua ka qenë shumë i fjetur dhe i drobitur për shkak të një mbijetese edhe nuk mund të them se duhet të ndjehemi fajtorë për këtë. Mendoj se po zgjohet diçka, pasi unë kam parë artistë që të punojnë me shumë pasion dhe të krijojnë figura të mrekullueshme dhe po ashtu tek vetja shoh që më rritet dëshira për ta shijuar profesionin tim. Nuk mund të bësh diçka vetëm për të përfituar ekonomikisht sepse ajo më pas të merr paqen....., pra kjo është gjëja e parë që na duhet. Gjëja tjetër është infrastruktura, por me këtë duhet të kuptojmë vëmendjen ekonomike, por unë do ta thjeshtoja dhe do të thosha që në trajtë skene na duhen salla përkatëse ku këta të rinj të ushtrojnë aktivitetin dhe natyrisht duhet dhe një mbështetje për projektet. Mirëpo kjo mbështetje më të shumtën është dhënë nga shteti, pasi ne derivojmë nga një sistem i tillë ku shteti përkujdesej për profesionin tonë. Siç e thamë gjërat nuk ndryshojnë dot aq shpejt, pasi mendësia është ajo që ndryshon e fundit, por që ka fuqi shumë të madhe. Atëherë ç’të bëjë shteti në kushtet kur nuk ka mundësi aq sa ne kemi nevojë? Ne i lutemi që të liberalizojë dhe të favorizojë në ulje taksash biznesin që investon në art. Problemi më i madh është se sa të nevojshme e shohim ne kulturën për njerëzit. Nëse nuk e ndjejmë si domosdoshmëri, atëherë natyrisht që nuk do të mendojmë dhe do të investojmë për të. Kultura dhe artet janë shpirti i një kombi. Nuk duhet të harrojmë që ne jemi një popull shumë i vogël me aleanca të brishta fetare dhe gjuhësore, për të vazhduar që të jemi “injorantë”. Jeta në përditshmërinë e saj si në atë të çdo individi ashtu dhe të çdo kombi ka në një pjesë të veten edhe përballjen. Atëherë si do të përballemi ne me rrethanat, qofshin këta fqinjë apo politika të reja, ndërkohë që rrënja e të gjitha vuajtjeve është padija? Nëse ne sensibilizojmë veten tonë dhe instancat e tjera them se do të fillojmë të bëjmë gjëra të mira.

-Jeni prezantuar përpara spektatorit me shfaqjen “Shërbëtoret”. Ç’mund të na thoni rreth kësaj shfaqjeje?
Me këtë shfaqje u prekën dhe u njohën më mirë nivelet e tabuve tona. Ne punuam aty të parët sepse nuk janë shumë të thjeshta të bëhen disa gjëra që nuk janë shprehi dhe më pas publiku. Ne risollëm autorin e pjesës Jean Genet në skenë. Mrekullia e këtij rasti ishte se ai autor rezonoi shumë konkret për publikun. Ajo është një pjesë franceze dhe një psikologji shumë e ndryshme, por siç duket ne kishim bërë shumë mirë pjesën tonë si artistë për ta bërë atë të ngjashme me jetën tonë si shqiptarë, pa bërë asnjë lloj deformimi. Ka pasur reagime të mrekullueshme nga publiku dhe unë interpretoja Klerin. Në jetën time profesionale kisha arritur në një pikë që më ishte thyer dëshira për të luajtur në skenë dhe kjo ka qenë vlera e pamatshme e këtij projekti që mua më bëri të rijetoj ne përmasa shumë të bukura dashurinë që kam për profesion dhe publikun. E kam kaluar në harmoni me koleget që janë Loredana Gjeçi, Adelina Muça dhe as/regjisorja Armela Demaj, dhe veçanërisht me regjisorin Londo. Jam shumë e kënaqur që kjo shfaqje i ofroi një çmim Loredanës si aktroja më e mirë debutante.

-Thatë që për disa kohë iu ishte thyer dëshira për profesionin. Pse ju ndodhi kjo?
Në jetë ndodh që vështirësitë të stepin, dhe mendoj se kjo ka qenë arsyeja, që mu thye dëshira për profesionin, por stepja nuk mund të jetë zgjidhja. Megjithatë, nuk ka asnjë metodë të dhunshme se si të tejkaloj stepjen, prandaj e vlerësoj shumë këtë projekt. Unë isha futur në atmosferën e dyshimit që ky profesion në vendin tim..., mungonte shija artistike në disa shfaqje që kisha parë. Unë nuk ndjeja kënaqësi nga puna ime si dikur, mirëpo kjo kaloi.

-Në aspektin profesional çfarë do të kemi ndonjë gjë të re nga Valbona?
Unë kam disa ftesa për të bashkëpunuar dhe nuk kam vendosur ende se çdo të bëj, pasi mendoj se duhet të shijoj pushimet. Jam duke u riformuluar se si ta investoj veten time këtë vit, por që nuk ka të bëjë vetëm me këtë vit. Unë dua të bëj disa punë apo projekte që mund të jenë kërkime të tjera dhe një hap më tej.

-Jeni aktore e Teatrit Kombëtar, por çfarë mendoni se duhet të ndryshojë në shfaqjet e tij?
Unë dua që Teatri im i dashur Kombëtar të ketë mbështetjen e duhur që edhe në këtë stinë nëse publikun nuk vjen tek ne të shkojmë ne tek publiku dhe të mos mbetej krejt pushim, ndonëse këto të fundit janë të mrekullueshme. Këtë që po them për teatrin e shpreh më tepër si spektatore, pasi do të doja shumë që të shikoja shfaqje në mbrëmje aty ku jam duke pushuar. Nga teatri unë dua që të ketë shfaqje një apo dy ditë në javë në orar të vonë 9 apo 10 në mbrëmje. Pra le të vazhdojnë shfaqjet e rregullta, por dhe njerëzit që i duan orët e vona të mbrëmjes të gjinden pranë nesh. Ata janë publik shumë simpatik, besoj.

-Valbona, tashmë ju keni krijuar një karrierë të suksesshme në profesionin tuaj. Sa e vështirë ka qenë për ju që të arrini deri këtu?
Me vjen te them: aspak e vështirë!! Është fakt që unë punoj në institucionet më të rëndësishme dhe jam shumë e vlerësuar nga kritika profesionale dhe nga publiku, gjë për të cilën kam mirënjohje, por mua më duket sikur sapo e kam filluar këtë rrugë. Jo vetëm në atë sensin që kam shumë përpara për të bërë, por mua më duket shumë afër diplomimi si aktore me këtë momentin kur flasim. Më duket sikur këto vite të tëra pune janë thjeshtë muaj. Unë jam aktore, luaj në skenë dhe jo në jetë. Kjo është vështirësia e vërtetë dhe mbase e vetme. Them se ia kam kaluar shumë mirë dhe jam mirëpritur me ngrohtësi të veçantë nga kolegët më të rritur dhe më të rinj. Unë mendoj që nuk ka pasur mirëfilli bërryla për Valbonën, në momente të caktuar mund të ketë pasur ndonjë njeri apo grup njerëzish që dëshiron të ushtrojë pushtet dhe kjo nuk shkon fare me artin. Veç pengon e ndrydh shpirtin, buron një dhunë të lehtë që nuk krijon veç përsiatje të kota madhështie dhe statistika. Të duhesh me publikun është më mirë.

-Si e kalon Valbona kohën e lirë?
Kur çlirohem nga emocionet e një projekti e një roli, ndihem në një rënie të lire, e vetme në hapësirën e pamasë. Ajo është si një çoroditje e lehtë, pasi nuk jam në atmosferë krijuese profesionale. Kjo ndikon edhe tek koha ime e lirë, përndryshe unë them që ia kaloj në mënyrë të këndshme dhe të dobishme. Më gëzon çdo ditë e re dhe bëhem pjesë si e të papriturës ashtu dhe gjërave që dihen, pra kaloj vërtetë shumë bukur.