Nisëm të kërkonim thjesht personazhe që merren me sport, por zbuluam rrugës edhe më shumë: disa kanë qenë lojtarë skuadrash profesioniste, disa janë të lidhur shumë pas një lloj sporti, si futbolli, tenisi, volejbolli, noti etj. Ca ngjiten dhe në mal. Dhe ne që pandehnim se ngjisnin vetëm shkallët e zyrës apo të skenës...

Arta Çano

Të gjitha rrugët e çuan te boksi

Nuk do të ishte e nevojshme të hapje derën e palestrës së TOB-it për të kuptuar se po bëheshin provat e musical-it “Moulin Rouge”. Zëri i Elsa Lilës – që shpërndahej nga andej nëpër korridore – t’i zgjidhte të gjitha enigmat, por një e re e vjetër shumë të lind në kokë, siç ndodh thuajse përherë tek dëgjon virtuozët: nga i del gjithë ky zë, xhanëm?! Po ja që Elsa Lila nuk nxjerr vetëm një zë të fuqishëm, por, për habinë e të gjithëve, edhe një grusht të tillë. Sepse, megjithëse portreti dhe fiziku nuk e ndihmojnë fare imagjinatën në këtë pikë, fakt është që është marrë me sportin e “të fortëve”. Ka shkuar për tre vjet me radhë në një palestër boksi. “Më shtynë disa faktorë që unë vendosa të stërvitesha në një sport si boksi. Doja të mbaja trupin në formë, por njëkohësisht të argëtohesha. Mua, pajisjet dhe ushtrimet e palestrave të zakonshme, më duken shumë të mërzitshme, plus që jam dhe e privuar nga disa lloje sportesh ku këmbët janë aktive, si për shembull vrapi, pasi kam një gju të dëmtuar. Pranë shtëpisë sime në Romë kisha një palestër boksi dhe kjo m’i bëri gjërat më të lehta. Boksi më joshte dhe për faktin që xhaxhallarët e mi, kur kanë qenë të rinj, janë marrë me boks. Shkoja katër herë në javë, mbrëmjeve për 1 orë ose 1 orë e gjysmë dhe ndihesha mirë. Shkarkoja gjithë stresin e ditës duke gjuajtur fort”.

Por zgjati vetëm tre vjet kjo histori dashurie me boksin. Angazhimet artistike e detyruan tre vjet më parë që të ndahej prej tij, duke bërë edhe ca zgjedhje: la boksin, por jo notin, që e praktikonte që më parë. “Kam dhjetë vjet që merrem me not. Gjatë kohës kur stërvitesha në boks, noti më bënte mirë edhe për të shtrirë muskujt e mbledhur gjatë sforcimit”. Noti, në fakt, ende vazhdon të bëjë punë të mirë me Elsën, sepse prej kohësh ajo qëndron në formë të përkryer.

Në stinën e tenisit

Vajzat e presin stinën e ngrohtë për të hequr qafe veshjet e rënda dimërore e për të nxjerrë sa më shumë lëkurë, gjë që e mundësojnë më së miri fustanet e hollë dhe të shkurtër; fëmijët, se do luajnë më gjatë jashtë; të gjithë pastaj sepse fillojnë plazhin, ndërsa Reis Çiço ka një arsye më shumë: sepse mund të luajë tenis. “Ky është një sport aristokrat, që ka kërkesat e veta. Do sigurisht dhe një kohë të bukur. Po është gjithashtu shumë i mirë për të mbajtur trupin në formë, prandaj kam nisur ta praktikoj që në fillim të viteve ’90. Sapo fillon të ngrohet koha e deri në nëntor, luaj sa herë mundem”. Por, nëse tenisi ka një kohë të vetën, futbolli nuk njeh stinë prej shumë vitesh për Reisin. Çdo ditë është e përshtatshme për futboll – duhet vetëm që të jetë i hapur qielli i angazhimeve të tij dhe i miqve me të cilët luan. Sepse futbolli, në fakt, për Reisin është më tepër se një pasion i zakontë. Ai ka luajtur në moshë të re me klubin e “17 Nëntorit” dhe, edhe më pas, nuk i është ndarë këtij sporti. “Po lë mënjanë modestinë për të pranuar se dikur më mbanin si një futbollist shumë teknik. Nuk mund të ma merrte kush topin. Kam qenë përherë në rolin e playmaker-it ose truri i skuadrës dhe kam mbajtur numrin dhjetë. Në fakt, dhe sot e kësaj dite, luaj ende mirë. Humbet forca, por teknika mbetet”. Folësi i njohur, kur lë këmbët të flasin, duhet të jetë një kërcënim i vërtetë për ata që grupohen në skuadrën kundërshtare. Miqtë e çmendur pas futbollit takohen dy herë në javë për të luajtur, zakonisht pranë së njëjtës fushe minifutbolli. Por kujdeset dhe për mos të rënë në monotoni. Reisi luan shpesh basketboll dhe, sikur pishinat e mbyllura të mos ishin kaq të rralla, ai është i bindur se do rrinte me orë të tëra në to. Nuk bën shaka kur thotë: “E dua sportin!”.

Ta marrësh sportin seriozisht

Duket se çdo gjë ajo e merr me humor, meqë pjesa dërrmuese e roleve të saj janë të tillë. Por Marjana Kondi ka treguar që nuk është e aftë të luajë vetëm komedi dhe, sigurisht, në jetë shumë gjëra i merr seriozisht, si për shembull, palestrën. Jo vetëm që nuk nguroi para se të vendoste, por bindi dhe dy mikesha të saj. Që nga ajo kohë, pasi mbaron vera (stinë në të cilën një adhuruese e detit, si ajo, nuk mund të qëndrojë larg plazhit), Marjana Kondi kthehet në palestër, ku shkon rreth dy herë në javë. “Nuk shkoj për t’u dobësuar, por thjesht për të mbajtur trupin në formë”. Vërtet nuk është nga ato më të rregulltat, që rrethojnë ditët në kalendar dhe nuk lënë seancë pa ndjekur, por ama mundohet të mos e bëjë të gjatë vargun e mungesave. Ndryshe qëndron puna me vrapin. Në këtë pikë rregullin e mban Tërri, qeni i Marjanës, i cili, do s’do ajo, kërkon racionin e shëtitjeve. “Marrim qenin e dalim për vrap pasditeve nga liqeni dhe vrapojmë deri në thellësi. Duhet patjetër ta nxjerrim, plus që dhe mua më bën mirë vrapi dhe ajri i pastër. Në vrap po që jam e rregullt”.

Por nuk është Tërri impulsi i parë për lëvizje. Një impuls të tillë, bashkë me pasionin për t’u marrë me sport, ajo e ka pasur vite më parë, sepse e njohura nga të gjithë si aktore, në rininë e saj është marrë edhe me sport. “Kam luajtur basketboll me “17 Nëntorin”, me trajner Kosta Papën”. Ka pasur rolin e organizatores, që i përshtatet dhe gjatësisë së saj trupore mesatare dhe, tek flet për marrëdhënien me sportin, angazhimin e saj në basketboll e thekson duke treguar se ishte seriozisht e lidhur me të. Por pastaj kishte ardhur koha për humor! Aktorja nisi karrierën, e cila nuk ka njohur “time out” që atëherë. Ashtu si dhe sporti. Jo më profesioniste, sigurisht, por një amatore më e zonja se shumica e shoqeve.

Një spiderman në KESH

Me siguri të gjithëve u ka bërë përshtypje tek, në kronika televizive, është shfaqur drejtori i KESH-it Gjergj Bojaxhi, hipur në shtyllë elektrike. Një spiderman i vërtetë! Dhe në fakt, efekti ka qenë i ngjashëm me atë të xhirimit të një personazhi joreal, sepse dhe vetë drejtori i KESH-it në majë të shtyllës nuk është një ngjarje nga ato që ndodhin përditë. Por Gjergj Bojaxhiu nuk ka të tilla komplekse. Ndërsa, nëse keni menduar si është ngjitur deri atje, kjo ka për të qenë diçka krejtësisht e thjeshtë. Sepse Gjergj Bojaxhiu ka qenë një alpinist profesionist, përveçse kërcen me shkop apo luan futboll për qejf. “Isha i angazhuar në skuadrën e të rinjve të “17 Nëntorit”, por nuk e kam vazhduar më tej, për shkak se kampionati i këtij sporti nuk po zhvillohej. Sigurisht që e kam trashëguar nga im atë këtë pasion, i cili ka qenë trajner i alpinizmit dhe Mjeshtër Sporti”. I biri i Aleksandër Bojaxhiut, vërtet nuk pati një karrierë të mundshme në këtë sport, por ama nuk i ka humbur dëshira për t’u ngjitur në terrene të larta e të vështira. Dhe jo vetëm dëshira, por as nisma. Është ai që u dërgon mesazhe grupit të miqve për të organizuar ecje sportive në male apo kodra. “Jemi një grup miqsh që ngjitemi në fundjavë në mal. Unë i lajmëroj ata dhe çdo herë mund të shtohen dhe të rinj që kanë dëshirë të vijnë me ne. Kemi shkuar në Theth, jemi ngjitur në Dajt, në kodrat e Petrelës e në disa lartësi të tjera. Marr edhe familjen me vete”. Në fakt, të tjerët, pa një sfond malor në jetët e tyre, mundohen shumë nëpër këto ekspedita dhe ai e di këtë. “Kur u them “dhe dhjetë minuta dhe mbërritëm”, fillojnë të ecin më me zell”. Sigurisht, nuk mund të maten me Gjergjin, që është afër qiellit edhe moralisht në atë kohë, sepse “pas një jave punë shumë intensive, ngjitja në mal është një formë për të hequr stresin”. Dhe ne që mendonim se Gjergji ngjitej në shtyllë thjesht ngaqë ia kërkonte puna!

Një dashuri pa interes për Enedën

Ka disa vajza që bëjnë çmos për të qenë elegante, që regjistrohen nëpër palestra, blejnë kremra anticelulit, mbajnë dietë, vënë zilen që të zgjohen për të bërë vrap e presin të dobësohen. Por ka dhe nga ato, shumë të pakta në krahasim me të parat, që nuk bëjnë asgjë dhe kanë formë të përkryer trupore. Një nga këto është dhe Eneda Tarifa, e cila kurrë nuk e ka ndier veten të kërcënuar nga mbipesha dhe nuk ka marrë asnjëherë ndonjë masë për ta çuar formën trupore në vend. Në rast se ajo ushtron ndonjë lloj sporti, e bën këtë vetëm sepse i pëlqen, pa asnjë lloj interesi, në mund të quhej kështu llogaritja e rezultateve që do të sillte aktiviteti sportiv. “Mua më pëlqen shumë të merrem me sport dhe do doja të kisha kohën dhe vullnetin e mjaftueshëm për të ushtruar rregullisht lloje të caktuara sportesh. Bëj herë pas here vrap ose shkoj në palestër, por, duke mos pasur probleme me trupin, më mungon motivi për të qenë e rregullt. Gjithsesi gjej kohë drekave në orën 12-13 për të bërë pak vrap, ose dhe pasditeve, meqë nuk jam në një punë ku më duhet të respektoj orar zyrtar. Në përgjithësi, vrapoj në ditët e javës, kur nuk ka shumë të tjerë për vrap”.
Përveç vrapit, ajo praktikon dhe notin. Dy apo tre vite të shkuara, frekuentonte rregullisht pishinat dimërore, por këtë vit thuajse nuk e ka lagur lëkurën me ujin e tyre. “Noti është një sport që e dua shumë dhe më vjen keq që s’e praktikoj aq shpesh”. Për një aktivitet ekstra, jashtë rutinës së përditshme dhe për një përvojë të re, ajo shpejt do të fillojë të luajë tenis. “Do telefonoj një nga këto ditë për t’u informuar dhe do nis të shkoj në fushat e tenisit pranë liqenit. Më duket lojë shumë interesante, jo shumë e përhapur, por në fillim më duhet të mësoj ta luaj mirë”.  Me tenis, forma e mirë nuk ka si e braktis. Vetëm në kapriçot e vullnetit qëndron problemi!

 Java sportive nga Ardit Gjebrea

Nuk është e nevojshme të ngjisë ndonjë copë letër në derën e frigoriferit dhe as të përdorë kujtesën e celularit për të sjellë ndërmend seancën e palestrës. Kjo ndoshta vlen për fillestarët e kësaj përvoje, por Ardit Gjebrea – siç tregojnë miqtë e tij – ka nisur ta frekuentojë palestrën që nga ’99-a dhe tashmë i është kthyer në pjesë të rutinës. Gjebrea shkon tri herë në javë në mjediset sportive të Sheraton-it. Në fakt, kjo puna e palestrës i ka habitur ata që e dinë që është paksa dembel, derisa zbuluan zgjidhjen e tij: nuk bën shumë ushtrime me veglat, por drejtohet shpejt te pishina. Zgjedhje e zgjuar ama, sepse ushtron notin, që nuk është i mërzitshëm dhe gri si veglat e palestrës, por e mban trupin në formë. Por kush e tha që emocionet që dhuron sporti Arditit i hyjnë në pore vetëm kur janë të tretura në ujë?! Dhe loja e tenisit e josh shumë, aq sa fundjavat e tij përherë kalojnë nga një fushë tenisi. Ndërsa e mërkura është dita e një tjetër sporti me rrjetë dhe top, pikërisht e volejbollit. Sepse çdo të mërkurë, Arditi, bashkë me djalin e vet Jonin, shihen pranë shkollës “Harry Fultz” teksa, të veshur sportivë, hyjnë në palestër. Dihet që, bashkë me miq të tjerë që pëlqejnë volejbollin, zhvillojnë javë për javë ndeshje, ku protagonistë janë padyshim dhe dy lojtarët e së njëjtës familje. Gjebreat, jo vetëm që kalojnë një kohë të veçantë babë e bir, por patjetër që duhet të jenë përfshirë dhe në një garë të ethshme. Pikët e shënuara, një gjuajtje e bukur, ndeshjet e fituara me siguri që komentohen edhe në shtëpi, duke ushqyer batuta gjatë gjithë javës në komunikimin e tyre. Nuk është çudi që në mbrëmjen pararendëse, kur urojnë “natën e mirë”, të mos lënë pa kujtuar me shaka gabimet pas rrjetës të një jave më parë. Gjëra që ndodhin, kur dy persona nga e njëjta familje janë në një fushë!