Koha është dhurata më e madhe që na jep Zoti. E gjatë aq sa do Ai. Zoti. Koha, pra, është ajo hapësirë lineare që na është dhënë për ta jetuar, për t'u shprehur, për t'u shfaqur dhe mundësisht për të vdekur sa më vonë brenda saj.

Çdo ditë, cilado ditë, mund të jetë e fundit dhe më pas, në vartësi të besimit që ka cilido frymor, ose do të shkojmë diku, diku ku është më bukur dhe më ëmbël se këtu, ose do të zhdukemi krejtësisht, duke prerë njëherë e përgjithmonë lidhjet me këtë botë dhe krejt ngrehinat gënjeshtare të kësaj toke.

Ky është një realitet që ne, frymorët, ne, vdekatarët, e fshehim diku, në një kënd të padukshëm të psikës sonë.

Vetë psika jonë, është si një guaskë mbrojtëse, që ka në brendësi ose një perlë të çmueshme rrezatuese, ose një molusk të ngordhur.

Por ja, sa më shpesh sheh Tv, vë re që mjaft prej nesh, të qeshur apo seriozë, me kostum politik apo me kostum social, brenda guaskës së psikës së tyre kanë një molusk të ngordhur, një botë psikike të dystë dhe të zbrazur. Të mbushur me vetveten, mjerisht me një vetvete boshe, ata, shumica e atyre që na drejtojnë, nuk kanë asnjë marrëdhënie me Kohën, dhe natyrën e fundme të kohës njerëzore.

Pandehen të pavdekshëm dhe të pagabueshëm.

Dhe sillen shpesh si të ishin të tillë.

Sepse aq është aftësia e tyre për të perceptuar të gjitha përmasat e fundme, që ka jeta njerëzore. Sigurisht, në një lloj kuptimi këta, psikë-fjeturit me molusk të ngordhur brenda guaskës, janë njerëz përgjithësesisht të lumtur dhe të ushqyer mirë.

Për ta, për mosoptikën e tyre për Kohën, jeta është e pafundme dhe këta, këta lloj njerëzish pra, jetojnë pafundësisht seriozisht rrjedhën e ngjarjeve të saj.

Këta lloj të shumtësh me tipare njerëzore, padyshim ose janë skllevër të përjetshëm të të gjitha kohërave, pra janë disa makina në shërbim të ca makinave të tjera.

Ata, shumica e atyre që na drejtojnë, janë psiqikisht të ngjashëm me shumicën e atyre, turmës, që drejtojnë.

Sado të mundohesh të çelësh korridore "Drite", në kafkën e tyre, shanset që "Drita" të bashkëjetojë gjatë me shpirtin e tyre, janë të pakta.

Disa fare pak të tjerë, një komunitet i nëpërkëmbur, kanë prirjen të "dialogojnë" me Kohën.

Ata e perceptojnë Kohën si një pafundësi, në brendësi të së cilës jeta njerëzore është një grusht minutash. Pikërisht për këtë, duket e pa vlerë, për psikën e tyre, perceptimi i luftës për pushtet dhe para, si një luftë për të cilën ia vlen të vdesësh apo të mbjellësh vdekje.

Ata kanë fatin apo tragjedinë që të mos jenë makina. Ndonëse veprojnë edhe ata, nën diktaturën e të përditshmes, si të ishin ca makina si të gjitha të tjerat dhe përgjithësisht u binden pothuajse të gjitha shenjave të tabelës së trafikut të makinave, pa qenë njëkohësisht thjesht ca makina.

Mirëpo kujt i duhen këto konstatime apo refleksione?

Refleksione mbi Kohën dhe përdorimin sa më shpirtëror dhe pozitivist të saj?

Ne, dhe shoqëria, ende shumë  primitive në të cilën jetojmë, kemi hallin vetëm sesi të zgjedhim Presidentin, që të jetë sa më pak president dhe sa më shumë konfident.

Ne, (më saktë ata) kemi hallin sesi të shtojmë paratë dhe materien që kemi në zotërim të përkohshëm.

Sepse paraja është pushtet i pakufizuar mbi jetën e tjetrit që nuk i ka ato, paratë.

Sepse pushteti mbi tjetrin, cilindo "Tjetër", na jep një përkëdhelje të madhe dhe një iluzion të madh. Me shumë para, ndihesh më shumë Zot. Ndërkohë që për t'i fituar ato para, i largohesh gjithmonë e më shumë Zotit, edhe nëse beson edhe nëse nuk beson se ka një të tillë.

Ne, kemi hallin si dhe sa, të rrisim pushtetin individual, se sa dhe si, të rrisim privilegjet për vete, qofshin këto brenda apo jashtë ligjit…(për ata që nuk e dinë apo nuk mendojnë etimiologjikisht, privilegj buron  nga,  privo di legge, privo… nga italishtja përkthehet: pa, në mungesë të dhe legge, ligj.)

Sepse "ligji" në Shqipëri është një llastik, një llastik që mbërthen brekët e ca si shumë pushtetarëve, një llastik që nuk këputet kurrë dhe në fakt nuk janë pak ata që, privo di legge, sa të kenë llastikun, mund të na vërtiten me apo pa brekë, me brekë ose fare pa brekë morale minimale, nëpër qytetet e paqytetëruara ende të Shqipërisë.

Ne, ose më saktë ata, duan të përkëdhelen në avujt e famës dhe të vështrimeve të perënduara të adhurueseve, të përkëdhelen nga adhurimi i oborrit të skllevërve, të duartrokitësve të përjetshëm që jetojnë për kockën e shijshme të radhës.

Vërtet sot në kohërat moderne, skllavëria si përkufizim është zhdukur. Të gjithë janë të barabartë përpara ligjit, por jo përpara llastikut të ligjit, privilegj ky i ca të paktëve. Por nuk është kjo më e rëndësishmja, ndonëse e rëndësishme është gjithsesi.

Sot, në shoqëritë pa skllavëri zyrtare, dominon ai ose ata, që kanë në grusht Monopolin e Kohës.

Skllavi i sotshëm, pranga skllavi vërtet nuk ka, por në vend të prangave prej bronzi apo hekuri, janë shpikur si zëvendësuese të tyre, "ca pak para".

"Ca pak para" pra, në këmbim të Kohës, që të shkëmbehet si porcion energjie, në shërbim të makinerisë së tjetrit apo të të tjerëve, që zotërojnë monopolin e kohës tokësore. Monopolin e Kohës së Përkohshme.

Atij që të jep ato "pak paratë", në këmbim të kohës dhe të atyre porcioneve jete që të kërkon në shkëmbim, porcione gjithmonë e më të mëdha le të kuptohemi, sot nuk e thërrasin më skllavopronar, por pronarin e Kohës, që nuk e ke më tënden, sepse shitur e ke, për ato "ca pak para".

Por në fund të fundit, kjo nuk është akoma e keqja më e madhe shqiptare, në një shoqëri pa kulturë garantiste dhe pa kulturë shtetare, pa sindikata dhe pa sindikalizëm në traditën e vet.

E keqja më e madhe për të gjithë, përfshirë këtu edhe monopolistët e përkohshëm të Kohës, (çfarë fuqie të madhe ka gjuha shqipe, të lejon të shkruash edhe kështu: "kohëmbajtësit e përkohshëm të Kohës"), e keqja më e madhe pra, është se Koha mbaron një ditë për të gjithë, pavarësisht postit, pushtetit apo parave.

Mjafton të shikosh Piramidat e madhërishme të Egjiptit, Piramida të jashtëzakonshme AntiKohë, apo Mumiet mijëravjeçare, të cilat udhëtojnë në Kohë, prej mijëra vitesh dhe ato.

Pavarësisht fuqisë së tyre të mrekullueshme, ndaj Kohës, ato, Kryeveprat AntiKohë, vijnë në Kohën tonë, si gërmadha rrëqethëse të një të kaluare të zhdukur në humbëtirë…

… Dyshoj të kenë lexues të shumtë këto radhë, por kjo sinqerisht nuk më shqetëson aspak. Sepse ajo që është për të thënë, ai vlim i të vërtetës që pulson brenda kraharorit, duhet të thuhet. Pavarësisht shkretëtirës së zakonshme, të mosvëmendjes së përgjithshme. Sepse mosvëmendja e përgjithshme, është përgjithësisht një konstante e përhershme e këtyre mijëra viteve të fundit dhe nuk habit më.

Prandaj duket qesharake çehrja hijerëndë dhe serioze që e Përditshmja mban veshur, me kostum presidencial, kryeministror apo prej pasaniku e fodull.

Ndërkohë që dihet, një ditë jetë ka banori i të Përkohshmes, në raportin dramatik me Universin e të Përjetshmes. Ashtu si ca flutura që jetojnë 24 orë. Dhe në ato 24 orë, zhvillojnë një jetë të tërë, me lot dhe gëzime, triumfe dhe dështime.

E pra, ai, i pakti lexues që ka mbërritur deri në këto radhë e ftoj të mos luhatet në vendosmërinë e tij, që ia mbërriti për të shkuar deri në fund. Sepse Shqipëria dhe shqiptarët vuajnë pra, për Kohën që nuk kanë.

Sepse nuk ka më kohë për të mos pastruar llumin e shumtë që na rrethon në të gjitha nivelet dhe pothuajse në të gjitha poret e shoqërisë sonë që nuk po rilind dot.

Mosdashuri dhe shumë hipokrizi. Pabesia e shndërruar në art dhe në krenari. Korrupsion transversal me një pangopësi dhe grykësi të egër. Ankorimin e shqiptarëve në një pellg, që po shndërrohet në një kënetë të sëmurë dhe të pashpresë morale.