Mes emrave të njohur të letërsisë italiane dhe asaj botërore, në stendën e Institutit Italian të Kulturës në panairin e librit qëndron edhe një autore shqiptare. Anilda Ibrahimi ka shkruar një roman në gjuhën italiane që nuk është përkthyer në shqipe dhe kjo stendë është i vetmi kënd për momentin ku mund të gjendet libri i shumëkomentuar në mediat italiane që nga botimi i tij, këto 4 muajt e fundit.

”Rosso comme una sposa” gjendet mes veprave të më të njohurve të letrave botërore si Orhan Pamuk, Giovani Sartori, Khaled Hosseini etj. Autorja shqiptare është vlerësuar nga kritika italiane për gjuhën e saj ”jashtëzakonisht ekspresive por fatkeqësisht jo perfekte”. Lexuesi italian ka mundur të njihet për herë të parë vetëm këtë vit me autoren shqiptare nëpërmjet shtëpisë botuese ”Einaudi”.

Ngjarje epike që i përkasin grave të katër brezave zhvillohen në atmosferën e Shqipërisë rurale. Në sfond janë histori që prej Luftës së Dytë Botërore e deri në ditët e sotme, ndërsa në plan të parë mbeten përjetimet private, tragjike dhe komike.

Shqipëria në ”Rosso come una sposa” është një vend ku kundërshtitë prej kohësh bashkëjetojnë: krishtërimi e islami, zakonet e bizantit me doket otomane. Dhe mbi të gjitha, ekziston një shoqëri në thelb patriarkale, ku pushtetin e kishin burrat vërtet, por edhe vjehrrat. Kështu pushteti fiton një grua me t’u bërë vjehërr është aq i madh, saqë gratë e kalojnë jetën duke pritur që të plaken.

Gjithë drama e femrave përgjatë shekujve është përshkruar në mënyrë shumë realiste nga autorja. Jeta e femrës shqiptare që kur lind e deri sa vdes, nga skllavëria e shtëpisë prindërore tek ajo e bashkëshortit.

Romani nis me Meliha Buronjën, një grua e fortë, e zonja të ndjekë me përkushtim të gjallët e të vdekurit e kësaj bote. Por bosht i vërtetë i romanit do të bëhet shpejt vajza e saj Saba. Pa mbushur ende të pesëmbëdhjetat, Sabën e martojnë me pahir me Omerin, burrë i pjekur që ajo nuk e do, i mbetur i ve nga e motra e Sabës, dhe i lidhur me Buronjajt me një borxh gjaku. Duke u rritur Saba do t’i kapërcejë me një energji dëshpëruese te gjithë pengesat. Ndonëse po i paraqet botës realitetin e jetës shqiptare autorja nuk ka mundur t’ia paraqesë edhe bashkëkombasve të saj.